La Beauté Est Dans La Rue – Beauty Is In The Street – H Ομορφιά Είναι στο Δρόμο – La belleza Está en la Calle

In the Shadow of the Sun

"Κλικ. Κάτω από τα κύματα " - © photo by worldcity, 2010

Άλιμος, στη προσεχώς νέα μου γειτονιά. Παίρνω το ποδήλατο και κατεβαίνω για τη πρώτη βόλτα στη παραλιακή ζώνη. Πρωί, γύρω στις 10. Στο ύψος του Παλαιού Φαλήρου, κάτω από μια παιδική χαρά η προκυμαία δίνει στενό χώρο για να συνεχίσεις τη διαδρομή.

Η θάλασσα έχει κύμα το οποίο στιγμές στιγμές πλημμυρίζει την τσιμεντένια διαδρομή. Σταματώ και παρατηρώ τα κύματα.

Πως η φύση αναμετράται με τις ανθρώπινες κατασκευές. Η πλαστικότητα, η δυναμική, η ενέργεια, κόντρα με την σταθερή και ακλόνητη, στατική και άκαμπτη κατασκευή. Χαμογελώ. Πάω να ξεκινήσω αλλά περιοδικά τα κύματα φράσσουν το δρόμο μου. Κατεβαίνω από το ποδήλατο, το οποίο παρατώ στο στηθαίο της προκυμαίας και προχωρώ με τα πόδια.

Κύματα και τσιμεντένια κατασκευή συνεχίζουν την αναμέτρησή τους. Τώρα, τυχαία, παρεμβαίνει στη μάχη τους ένας άνθρωπος. Κοντοστέκομαι για λίγο και βγάζω τη φωτογραφική μηχανή. Η θάλασσα μοιάζει να έχει ηρεμήσει, σαν να θέλει να μου αρνηθεί να αποτυπώσω στιγμές της θηριώδους δύναμής της. Τα λιγοστά κλικ της κάμερας αδυνατούν να αποτυπώσουν κάτι από αυτό που συμβαίνει.

Ετοιμάζομαι να κάνω πίσω και να πάρω το ποδήλατο και να φύγω. Ακούω τη θάλασσα να αγριεύει και στρέφω τη ματιά μου, σηκώνω το φακό. Τα κλάσματα των δευτερολέπτων διαστέλλονται. Τα κύματα σκάνε στη τσιμεντένια κατασκευή και ο υπόκωφος ήχος νιώθεται στα πόδια, μεταδίδεται στο σώμα. Τα κύματα υψώνονται, υψώνονται και ταυτόχρονα εγώ χάνω ύψος σε σχέση με τα μεγέθη που διαμορφώνονται. Κλικ. Κάτω από τα κύματα. Κλικ. Χαμένος κάτω από το νερό. Κλικ. Το φως εξαφανίζεται.

Κλάσματα δευτερολέπτων μεγενθυμένα. Το νερό αρχίζει να βρέχει την καμέρα και μένα. Αντανακλαστικά μαζεύω τη φωτογραφική καλύπτωντας την με τα χέρια μου και γυρίζω πλάτη σκύβοντας. Το κύμα περνά από πάνω μου, σκάει κάτω και αποσύρεται γρήγορα προς τη θάλασσα.

Στάζοντας ολόκληρος σηκώνομαι σιγά σιγά όρθιος και ανοίγω τα χέρια μου προσπαθώντας να δω αν συνεχίζει να λειτουργεί η φωτογραφική μηχανή. Τη καθαρίζω με ένα στεγνό κομμάτι της μπλούζας μου και κοιτάζω την οθόνη, – τα μάτια καρφώνονται στην εικόνα.

Υπνωτισμένος απ’ το αποτύπωμα πηγαίνω προς το ποδήλατο, το σηκώνω για να  συνεχίσω τη διαδρομή.

Ξεκινώ, σταματώ.

Γυρίζω το κεφάλι προς τα πίσω κοιτάζοντας τη ρευστή προκυμαία, τον ήλιο, τη θάλασσα

και γελώ, για μια στιγμή, ευτυχισμένος.

Ευτυχισμένος. Για μια στιγμή. Έστω.

Όσο διήρκεσε το κλικ.

worldcity

στον Derek Jarman

"όσο διήρκεσε το κλικ." - © photo by worldcity, 2010

Advertisements

6 Σχόλια

  1. nuxtolou

    Επαφή με τη δύναμη της φύσης, με τα ανθρώπινα όρια, για όσο κρατάει ένα κλικ.
    Θυμήθηκα ένα από τα αγαπημένα μου χαρακτικά του Hokusai (葛飾北斎), «Το Μεγάλο Κύμα». . Σε άλλο τόπο λοιπόν, χρόνο και εποχή ένας περαστικός προσέχει , επίσης, τη δύναμη του κύματος. Το πώς η φύση αναμετράται…
    Άραγε, πέρα από τη δημιουργία που παράγεται σχεδόν αυθόρμητα από την τόσο βαθιά αίσθηση, λες να αρκεί ένα κλικ για να αλλάξουμε έστω και λίγο τη ζωή μας?
    …να μετακινηθούμε ένα κλικ.

    Image and video hosting by TinyPic

    Ιανουαρίου 13, 2010 στο 9:07 πμ

  2. Κλεοπάτρα και Μινγκ

    Στη γειτονιά που αντικρύζω από παιδί, κάθε πρωί αγναντεύω τη θάλασσα, όπως και τόσοι άλλοι. Ποτέ δεν είναι ίδια. Αν ήταν, θα έμοιζε με τη στεριά που πατώ, στατική. Δε θα ήταν θάλασσα. Κάποιες φορές δοκιμάζω να την πλησιάσω, να τη δώ από κοντά, όπως και τόσοι άλλοι. Όσο την προσεγγίζουμε, τόσο αντιλαμβανόμαστε την κίνησή της. Προχθές είχε κύμα δυνατό. Από μακριά δε φαινόταν η έντασή του. Όσο πιο κοντά πλησίαζε ο καθένας μας, τόσο πιο καθαρή η εικόνα της. Κανείς μας λοιπόν δεν ήταν ανυποψίαστος. Όλοι βλέπουμε πια καθαρά στην παραλία ότι έχει κύμα.

    Κάποιοι απομακρύνονται τόσο ώστε να μην βραχούν ούτε και από ένα απρόσμενο ξέσπασμα της θάλασσας και να συνεχίσουν τον περίπατό τους υποψιασμένοι αλλά ανέμελοι. Κάποιοι άλλοι πλησιάζουν περισσότερο διακινδυνεύοντας. Μερικοί στέκονται-στεκόμαστε στο μεταίχμιο μεταξύ στεριάς και θάλασσας με το φακό του ματιού να αποτυπώνει μετωπικά το κύμα μπροστά τους-μπροστά μας. Σε τέτοιες στιγμές τρικυμίας, ακόμα κι αν γνωριζόμαστε μεταξύ μας όσοι κατεβήκαμε στην ακτή, δε χαιρετιόμαστε φωναχτά. Ο καθένας διαλέγει τη θέση του και διαστέλλει το φακό του ματιού του.

    Προχθές είδα κάποιον που πλησίασε πολύ. Περπάτησε στην προβλήτα, μία γλώσσα τσιμεντένια σταθερή, που όμως τον οδηγούσε στο κέντρο του κύματος. Κλικ λοιπόν στο κύμα. Σκέφτομαι, καθώς τον παρατηρώ, αν το επόμενο απρόσμενο κύμα ορθωθεί, εκεί που βρίσκεται στο κέντρο, τι θα κάνει; Θα σκύψει να το αποφύγει; Το κύμα έρχεται. Αντιλαμβάνομαι το κλικ στο βλέμμα του. Τρίβει τα μάτια του καθώς θολώνουν από την αλμύρα που τον καταβρέχει. Λέω, τώρα θα απομακρυνθεί, να σώσει το καθαρό κλικ. Να ξεθολώσει.

    Όμως εκτός από τις θάλασσες είναι και οι άνθρωποι απρόβλεπτοι. Έβγαλε τα ρούχα του και κολύμπησε. Βράχηκε ολόκληρος έως ότου τα κλικ πύκνωσαν τόσο που έγινεν ενιαία εικόνα. Χαμογελώ. Σκέφτομαι πάλι πως το τι θα αποτυπώσει ο φακός μας δεν είναι μόνον θέμα κύματος. Είναι και οπτικής γωνίας. Χαμογελώ ξανά. Σκέπτομαι πως η θάλασσα είναι στοιχείο της φύσης. Είναι αυτή που είναι, δεν επιλέγει θέσεις και οπτικές γωνίες λήψης. Δεν είναι ελεύθερη. Ο άνθρωπος όμως επιλέγει.
    Καθώς στρέφομαι παρακεί, αναρωτιέμαι, θα βούταγε άραγε αν η θάλασσα ήταν ήρεμη; Μα εγώ ξέρω, που αγναντεύω τη θάλασσα κάθε μέρα από παιδί, πως ποτέ δεν είναι ίδια. Άλλοτε ήρεμη άλλοτε φουρτουνιασμένη. Μου αρέσει να τη βλέπω κάθε μέρα, όπως κι αν είναι. Με θηριώδη δύναμη ή με θηριώδη αδυναμία.

    Πέρα από τις σκέψεις που γέννησε, το κείμενό σας-και οι φωτογραφίες σας- στέκεται αύταρκες και αυτοδύναμο και ως τέτοιο πολύ σημαντικό.
    Πέρα και εντός των σκέψεων που γέννησε, το κείμενό σας, ούτε καταλύεται, ούτε αναιρείται, ούτε συμπληρώνεται στην αυτάρκειά του’

    Ιανουαρίου 13, 2010 στο 2:46 μμ

  3. επί τη αφορμή:

    Image and video hosting by TinyPic

    Claude Monet
    «Waves at the Manneporte», 1883 or 1885
    Private Collection

    Image and video hosting by TinyPic

    Claude Monet
    «Waves breaking» 1881
    Fine Arts Museums of San Francisco

    Image and video hosting by TinyPic

    Claude Monet
    «The Green Wave»
    after 1865
    H. O. Havemeyer Collection, Bequest of Mrs. H. O. Havemeyer, 1929

    Image and video hosting by TinyPic
    Claude Monet
    «Waves and Rocks at Pourville»
    1882
    Private Collection

    Ιανουαρίου 13, 2010 στο 7:51 μμ

  4. Παράθεμα: shadow play « Blog Archive « La Ivolution III – Photo Geography

  5. Παράθεμα: Exposed « La Ivolution – non commercial


  6. έτσι πάει. αιχμαλωτίζεις μια στιγμή και γίνεται δική σου για πάντα*. ειναι το δέος που σε πλημμυρίζει σε μια στιγμή φόρτισης και η ανάγκη να αποτυπωθείς. σε προσωπικό επίπεδο το νερό για μένα είναι το απόλυτο στοιχει-ό της φύσης, καθαρίζει τις σκέψεις μου, εξαγνίζει την ψυχή μου.

    Ιανουαρίου 6, 2013 στο 11:36 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s