La Beauté Est Dans La Rue – Beauty Is In The Street – H Ομορφιά Είναι στο Δρόμο – La belleza Está en la Calle

overloaded unit

αρκεί "μια ελάχιστη συστροφή του κεφαλιού, μια ελάχιστη κίνηση του σώματος" - photo by worldcity 2009, Athens

Μοιάζει με οφθαλμαπάτη, ένα απόλυτο τίποτα που για μια στιγμή αποκτά υπόσταση.

Υπάρχουν στιγμές που όταν περπατάς στο δρόμο μια ελάχιστη συστροφή του κεφαλιού, μια ελάχιστη κίνηση του σώματος μπορεί να πυροδοτήσει έναν εκρηκτικό μηχανισμό εικόνων. Ατέρμονες αλυσιδωτές αντιδράσεις. Απρόβλεπτες. Μέσα στο ακατανόητο της ύπαρξής τους ενδέχεται να αρχίσεις να βλέπεις με άλλα μάτια

Το αφετήριον έρμα, κάποια γυναικεία ρούχα κάθαρα και πολυτελή που αφέθησαν σε κάποια βρώμικα σκαλιά μπροστά σε μια πόρτα σπιτιού που, με μάρτυρες τα φυτρωμένα αγριόχορτα, καταλαβαίνεις ότι έχει καιρό να την διαβεί κάποιος.

Θα ήταν ενδιαφέρον να γνωρίζαμε τι είχε στο μυαλό της η γυναίκα που τα άφησε εκεί. Ακριβώς εκεί και όχι πιο δίπλα ή κάπου αλλού. Όχι για ποιο λόγο. Δεν εννοώ αυτό. Αλλά γιατί εκεί, ακριβώς εκεί και όχι πιο δίπλα ή κάπου αλλού. Μιλώ για το διάνυσμα ανάμεσα στο χέρι και τη σκέψη, ανάμεσα στην κίνηση και τη σιωπηλή εννοιοδότηση.

Η είσοδος ενός σπιτιού προκαλεί και ενεργοποιεί το αυτόματο της σκέψης, είναι μια αρχετυπική εικόνα που ενδέχεται να διαστασιοποιεί αυτό που πιο δίπλα θα έστεκε χωρίς κανένα νόημα. Τουλάχιστον τώρα. Τώρα που περνώντας αμέριμνα από ένα πεζόδρομο το κεφάλι συστρέφεται ελαφρώς και με το μοχλό των ματιών, που κοιτούν τα καθαρά και πολυτελή ρούχα, ανατρέπεται μια πραγματικότητα ψευδεπίγραφη.

Τουλάχιστον τώρα, κατά μια άλλη εκδοχή, θα μπορούσες να φανταστείς ότι στα σκαλιά αυτά, πριν χρόνια, κοντοστάθηκε για μια στιγμή η γυναίκα του σπιτιού που γύριζε από βραδινή έξοδο μόνη της και πριν ανοίξει τη πόρτα, ποιος ξέρει άραγε τι σκέψη τη διαπέρασε, ποια εσωτερική έκρηξη δέχθηκε, και πριν ανοίξει, λοιπόν, τη πόρτα του σπιτιού για να βρεθεί κοντά στα παιδιά της και στον άντρα της, εξαυλώθηκε και εξαφανίστηκε, αφήνοντας πάνω στα σκαλιά της εισόδου τα ρούχα της ως αχρείαστο υπόλοιπο ψυχής.

Σαν να έμειναν τα ρούχα αυτά, εκεί από τότε,  ανέπαφα από χρόνο και καιρικές συνθήκες,
ενώ σπίτι, παιδιά και άντρας ακολούθησαν τη νομοθεσία του χρόνου.

Μια φωτογραφία, ένα φανταστικό αποτύπωμα σε ανάμνηση εκείνου του γεγονότος,
της στιγμής εκείνης πριν η γυναίκα ανοίξει τη πόρτα για να περάσει μέσα,
μένοντας για πάντα έξω.

worldcity

Advertisements

7 Σχόλια

  1. Παράθεμα: closed doors « Blog Archive « La Ivolution III – Photo Geography

  2. Δ.

    Ο κάθε αναγνώστης εστιάζει σε διαφορετικό σημείο αυθαίρετα και ενδεχομένως πολύ διαφορετικά από τους άλλους αναγνώστες και από τον κειμενογράφο τον ίδιο. Είναι θέμα εσωτερικής οπτικής και χρονικής στιγμής.

    Στα πλαίσια αυτά, η φράση της καταληκτικής παραγράφου «για πάντα», μοιάζει (μου μοιάζει) να προκρίνεται και να αυτονομείται, ως μία άλλη εκδοχή του «για πάντα» στον μακρύ κατάλογό τους, ανεξερεύνητη και αναπάντεχη ως τώρα.

    Και πώς να μην αναρωτηθεί κανείς για τις άλλες άγνωστες ως τώρα εκδοχές που μέλλονται;

    Και πώς να μην «χαμογελάσει» κανείς μπροστά στην αναίρεση της μονιμότητας του «για πάντα» από τις πολλαπλές μορφές του και μεταλλάξεις του που φέρνει στο διάβα η ζωή; Εννοώ, πώς να μη θρηνήσει ή να μη γελάσει κανείς ή και τα δύο ταυτόχρονα, για αυτή την τραγική αντίφαση που κρύβεται μέσα σε μια τόσο μικρή φρασούλα;

    Το κείμενό σας αυθύπαρκτα και πέρα από τα παραπάνω, μπορεί να πυροδοτεί ως άλλη «ελάχιστη κίνηση» έναν εκρηκτικό μηχανισμό εικόνων στον αναγνώστη του.

    Ευχαριστώ

    Ιανουαρίου 26, 2010 στο 8:13 μμ

    • εδώ, όπως πολλές φορές αλλού, αλλά όχι παντού,
      το για πάντα είναι ένα όχημα για να ομιλούμε κατά σύμβαση,
      – όχι περιστρεφόμενοι γύρω του,
      αλλά για να δηλώσουμε, επίσης, και αντίθεση στην αυτοκρατορία των στιγμών

      μερικά κείμενα προϋποθέτουν ένα ξόδεμα ανυπολόγιστο,
      όχι για αυτόν που τα έγραψε,
      αλλά για εκείνον που θυσιάστηκε
      ώστε να γίνει το προϊόν μιας φωτογραφίας ή ενός κειμένου

      ως τότε ο καθένας μας μπορεί να απολαμβάνει – απυρόβλητος – τη λήψη φωτογραφιών, τη γραφή ή την ανάγνωση,
      ή τη ζωή του

      ευχαριστώ

      Κ.

      Ιανουαρίου 26, 2010 στο 8:35 μμ

  3. Δ.

    Στο απυρόβλητο κανείς δε μένει εκτός από τον αδιάφορο περιπατητή ή τον ξιπασμένο. Οι λοιποί, οι κατά περίσταση αναγνώστες, κειμενογράφοι, φωτογράφοι, το χέρι που άφησε τα ρούχα στην εξώθυρα, τα προϊόντα, ξοδεύονται ή ξοδεύουν αναπόφευκτα ο καθείς στο μέτρο που του ορίσει η «ελάχιστη συστροφή του κεφαλιού», η «ελάχιστη κίνηση του σώματος». Γιατί καθένας τους με αυτήν την ανεπαίσθητη πράξη, της ανάγνωσης, της γραφής, του κλικ της φωτογραφικής, της επιλογής να αφήσει εκεί κι όχι αλλού τα βραδυνά ρούχα, αλλάζει τη ματιά του κατά τι . Αυτό το «κατά τι» είναι που θα προκαλέσει «αλυσιδωτές αντιδράσεις» προς διαφορετικές για τον καθένα τους κατευθύνσεις. Ξόδεμα για όλους λοιπόν.
    Ειδάλλως, αίρεται η ουσία του κειμένου σας, πάντα όπως ένας από τους αναγνώστες σας το αντιλαμβάνεται. Πιθανότατα διαφορετικά από ότι το συλλάβατε εσείς.

    Ιανουαρίου 26, 2010 στο 10:49 μμ

  4. Όταν η «είσοδος» είναι απαγορευτική καταδικάζει στην αορατότητα, αφήνοντας πίσω την άψυχη ύλη ως το ιστορικό αρχείο της.

    Ιανουαρίου 30, 2010 στο 4:28 μμ

    • «Μόνο της θύρας χτύπημα / κι όταν ανοίξεις πια κανείς» – Οδ. Ελύτη / Άξιον Εστι

      Φεβρουαρίου 5, 2010 στο 6:36 μμ

  5. Reblogged στις Manolis.

    Μαρτίου 8, 2016 στο 5:18 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s