La Beauté Est Dans La Rue – Beauty Is In The Street – H Ομορφιά Είναι στο Δρόμο – La belleza Está en la Calle

Η μετακόμιση

Μετακομίσεις γνωστών, φίλων ή αγνώστων.

Τι είναι μια μετακόμιση; Είναι μια απλή μεταφορά πραγμάτων από ένα σπίτι σε ένα άλλο;

Μεταφέρομαι. Αλλάζω; Αλλάζεις;

Πηγαίνω σε μετακομίσεις φίλων, γνωστών, μα πιο πολύ, αγνώστων, αν μου δοθεί η δυνατότητα αυτή. Κατά τον ίδιο τρόπο που πάω σε γάμους, κηδείες και βαφτίσια. Αγνώστων κυρίως και πάνω απ’ όλα.

Μια μετακόμιση έχει να προσφέρει σε αυτούς που τη κάνουν και σε αυτούς που συμμετέχουν.

Ο άνθρωπος σε μια μετακόμιση είναι ευάλωτος. Δεν είναι ο όγκος των εργασιών, της προετοιμασίας του νέου χώρου, του πακεταρίσματος των πραγμάτων, της μεταφοράς και της τακτοποίησης. Είναι η επιθυμητή ή αναγκαία μεταβολή και του τι επίκειται αυτής.

Κλείνει η πόρτα στο παλιό σπίτι για τελευταία φορά. Μα για πρώτη φορά, στο κλείσιμό της,  ακούγεται ένας άγνωστος ως τώρα ήχος από το άδειο σπίτι. Ένας ήχος πρωτόγνωρος, ένας ήχος αντηχείο, ένας ήχος κατευώδιο, ένας ήχος φυσικού αποχαιρετισμού. Το σπίτι θα παραμείνει άδειο περιμένοντας το καλωσόρισμα του επόμενου ενοίκου.

Τα πράγματα έχουν φορτωθεί στο φορτηγό. Στη πραγματικότητα έχουν καταλάβει όλη τη καρότσα του και φαίνεται να μην χωράει οτιδήποτε άλλο. Στη θέση του συνοδηγού κάθεται η θεία του Γιώργου. Μετακομίζουν. Τελευταίο πράγμα που βγαίνει από το σπίτι είναι μια εικόνα του Αγ. Γεωργίου. που την κρατά σφιχτά στα χέρια της και φαίνεται να είναι το πιο πολύτιμο βοήθημα για τη συνέχειά τους. Ένα φορτηγό γεμάτο από προσδοκίες μα και από λύπη για τα χαμένα χρόνια.

"Ένα φορτηγό γεμάτο από προσδοκίες μα και από λύπη για τα χαμένα χρόνια." - photo by worldcity

Επιβιβάζεσαι στο φορτηγό. Κοιτάζεις προς τα πίσω, αλλά μοιάζει να είναι από την ανάγκη να κοιτάξεις μπροστά, για άλλη μια φορά. Μεταφέρεσαι. Δια του φορτηγού ή δια του νου.

Στη μετακόμιση είναι σημαντικό να είναι επί του φορτηγού αυτός που μετακομίζει. Η διαδικασία, η διαδρομή μοιάζει να είναι ένα τυπικό σε μια μορφή προετοιμασίας:

Όταν ξεκινήσει το φορτηγό αδειάζεις συναισθήματα προς τα πίσω σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, έτσι ώστε όταν φτάσεις στο νέο σπίτι είσαι προετοιμασμένος, όχι για κάτι συγκεκριμένο αλλά γιατί από τη μία είσαι άδειος και έτοιμος από την άλλη.

Σε μια άλλη του εκδοχή, μου θυμίζει αυτό που κάνω όταν ταξιδεύω: όταν τελειώνει το ταξίδι, στο τελευταίο λεωφορείο ή μετρό προς το αεροδρόμιο κάθομαι πίσω και αντίθετα από την κατεύθυνση που κινείται το μέσον, και έτσι έχω την αίσθηση ότι φεύγω από κάπου, ότι αφήνω κάτι, βλέποντας το να απομακρύνεται. Μόνον όταν σταματήσει το μεταφορικό μέσον, γυρίζω, αποβιβάζομαι και κοιτώ πλέον μπροστά.

Μετακόμιση. Μια ζωή αλλάζει. Μια ζωή αποκαθίσταται, ή τουλάχιστον η κίνηση γίνεται προς αυτή τη κατεύθυνση.

Αλλαγή προσωπικού χώρου, γειτονιάς, καθημερινότητας. Αλλαγή εικόνων, αλλαγή προοπτικής. Αλλαγή. Μετακίνηση. Μια πόρτα έκλεισε και μια άλλη θα ανοίξει. Οι πόρτες που ανοίγουμε ή κλείνουμε θα είναι εκείνες που θα καθορίσουν και τις ζωές που ζούμε.

Η τελευταία μου, και πιο ισχυρή εικόνα από τις μετακομίσεις είναι αυτή του γεμάτου φορτηγού που φεύγει και εξέχουν διάφορα πράγματα από πίσω ή από τα πλάγια.

Είναι όπως συμβαίνει και στη ζωή. Τουλάχιστον στη δική μου.

Στις δικές μου μετακομίσεις εξέχουν από το φορτηγό διάφορα πράγματα, σακούλες σκουπιδιών παραγεμισμένες με ρούχα, οι άκρες των φθηνιάρικων επίπλων, νάυλον συσκευασίας ή διάφορα πολύχρωμα κουρέλια.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής μπορεί να φύγει απ’ τον αέρα κάποιο κουρέλι και να χαθεί ή να περισυλλεχθεί στη συνέχεια από κάποιον που θα το ενδυθεί τυλίγοντάς το πάνω του χωρίς να ενδιαφέρεται αν θα μου λείψει. Κάποιο από τα κουρέλια που έχω.

Κουρέλια, έστω. Αυτά έχω, μα – πιστέψτε με – μου είναι τόσο πολύτιμα.

Έτσι είναι η ζωή μου, όπως την ονειρευόμουν,

σακούλες σκουπιδιών γεμάτες ρούχα, σκισμένα νάυλον συσκευασίας και πολύχρωμα κουρέλια να μου τα αφαιρούν οι άλλοι χωρίς να ενδιαφέρονται παρά μόνο να τα ενδυθούν,

μια διαρκής μετακόμιση δια του νου.

Κωνσταντίνος

"μια διαρκής μετακόμιση δια του νου"

Advertisements

7 Σχόλια

  1. mistounou

    Η κουρελού στην καρότσα του γύφτου, των παλαιότερων ζευγαριών
    η ντομάτα και το ψωμοτύρι για μεσημέρι, ο ίσκιος και η πηγή. Το δροσερό καφενείο, ως να φτάσουμε, είναι όλο μας το βιος

    Μπήκα προχτές στο καινούργιο σπίτι μιας φίλης μου
    Όταν έκλεισα την πόρτα για να φυγω, δεν ξέρω τι αναστεναγμος θα βγηκε από μενα ή από εκείνους
    που το αποχωριστηκαν οριστικά κι αμετακλήτως

    ιδανικο
    ιδεατο
    απαράμιλλος τόπος του εγω

    οπου γη και πιθανή πατρίδα, ύστερα λες

    Φεβρουαρίου 3, 2010 στο 3:49 μμ

    • απ’ τη καθημερινή διαρκή μετακόμιση διαμέσου μικρών θανάτων, προς επιβεβαίωση της υπάρξης κυματομορφής στον παλμογράφο,

      στη βιαστική μετακόμιση, την οριστική και αμετάκλητη, στην τέλεια ευθεία, στον συνεχή εκκωφαντικό ήχο, ως την αποσύνδεση:

      Περικλή Κοροβέση: «Ξέρω πως θα είναι ο θάνατος, μια βιαστική μετακόμιση»

      Φεβρουαρίου 3, 2010 στο 10:22 μμ

  2. «είμαι φιλοξενούμενη στα τετραγωνικά μέτρα
    της αυθεντικότητας του νέου ιδιοκτήτη
    αυτό το σπίτι είναι φτιαγμένο με λέξεις
    σε άλλο μέγεθος απ’ το δικό μου»

    το ποστ σου μού θύμισε το παραπάνω (κομμάτι από ποίημα), το οποίο έγραψα μετά την τελευταία μετακόμισή μου πριν από λίγα χρόνια.

    οι αναμνήσεις των μεν και των δε είναι πάντοτε διαφορετικά μεγέθη και δυστυχώς «δε χωρούν στον ίδιο χώρο».

    έχεις δίκιο πάντως, οι νέες αρχές είναι προϋπόθεση μιας συνέχειας με περισσότερες πιθανότητες, πράγμα απαραίτητο για κάθε εξέλιξη.

    Φεβρουαρίου 3, 2010 στο 9:44 μμ

    • πως αλλιώς; πως, αν δεν καταστρέψουμε τις λέξεις για να τις ξαναφτιάξουμε ώστε να τις υψώσουμε στο μέγεθός μας, στη συχνότητα εκείνη και στο τόπο, στο χώρο, που μπορούμε να (τις) αναπνέουμε;

      «οι νέες αρχές είναι προϋπόθεση μιας συνέχειας με περισσότερες πιθανότητες, πράγμα απαραίτητο για κάθε εξέλιξη »

      – ναι, «καθώς κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω κάνοντας ένα νέο ξεκίνημα» – δεν είναι;

      Φεβρουαρίου 3, 2010 στο 10:56 μμ

  3. saidosed

    οι περισσότεροι κουβαλούν το παρελθόν τους χωρίς να αλλάζει στο παρόν, παθολογική επανάληψη… και τότε οι πιθανότητες πάνε περίπατο.

    διάβασα πρόσφατα ότι για να έχεις ένα καλύτερο μέλλον θα πρέπει πρώτα να βελτιώσεις το παρελθόν σου… το μεταφράζω ως αποκρυπτογράφηση της μνήμης μας προκειμένου να αποφορτιστούμε από τις εμμονές της.

    Φεβρουαρίου 4, 2010 στο 7:28 πμ

    • πόσα πολλά πράγματα μπορεί να χωρέσει αυτό το φορτηγό…
      μιλώντας οι άνθρωποι για μετακόμιση αυτόματα οι αναφορές στο χρόνο, σε αυτόν που πέρασε, στο συντελεσμένο, και σε αυτόν που επέρχεται, στο μέλλοντα, χρονικά νήματα κουβάρι, και δεν ξεμπλέκει, δεν αποκρυπτογραφείται εύκολα,
      αναφορές στη μνήμη που κατοχυρώθηκε, και αναφορές στην υπό διαπραγμάτευση επικείμενη μνήμη
      – καταλύτης, κι εδώ, μία μετακόμιση, πολλαπλών και αυτόματων ενεργοποιήσεων για χρήση ενεστώτα


      και μια άλλη μετακόμιση εδώ: «Η μετακόμιση» – Raz blog

      Φεβρουαρίου 4, 2010 στο 9:55 πμ

  4. nuxtolu

    Θα ‘θελα

    Κάθε που μετακομίζω ψυχικά ή σωματικά
    Να μην κουβαλώ τίποτα από το παλιό το «σπίτι»
    Καινούργια να είναι όλα
    Δίχως πολύχρωμα κουρέλια
    Μα με ένα πολύχρωμο παρελθόν
    Που όσο και να πονάει μένει πίσω
    Τι να το σέρνω…
    Που να το πάω…
    Που να χωρέσει άλλωστε

    Καινούργια να είναι όλα
    Ακόμα και το χαμόγελό μου

    Το προσπαθώ
    Μα με προδίδει ετούτο το μπαούλο που βρίσκεται αντίκρυ
    Που σε κάθε σπίτι ήταν μαζί μου Σε κάθε σπίτι…
    Από τα παιδικά χρόνια έχω επιλέξει ετούτο το μπαούλο να κουβαλώ

    Και τώρα στα σαράντα μου
    Και στο καινούργιο σπίτι
    κάποιοι μου είπαν
    Το μπαούλο μόνο δεν ταιριάζει

    Μία φίλη ζωγράφος μου πρότεινε να το αλλάξει
    …«Θα δεις που με λίγο χρυσό στα πόμολα θα φτιάξει»

    Το κοιτώ
    Στην αρχή έκανα ένα παιχνίδι και χώρισα τους φίλους μου
    Σε αυτούς που τους αρέσει
    Και σε αυτούς που είπαν «δεν ταιριάζει»
    Και υποσυνείδητα ξεχώρισα τους πρώτους
    Αυτοί είναι φίλοι σκέφτηκα
    Που τους ταιριάζει το παρελθόν μου

    Άλλοτε είπα και ‘γω πως δεν ταιριάζει
    Και βάλθηκα να το γυρίζω μες στο σπίτι
    Μετά κουράστηκα
    Μετά το γύρισα πίσω
    Εδώ αντίκρυ

    Το κοιτώ
    Και σκέφτομαι

    Καινούργια να είναι όλα
    Ακόμα και το χαμόγελό μου

    Φεβρουαρίου 4, 2010 στο 7:40 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s