La Beauté Est Dans La Rue – Beauty Is In The Street – H Ομορφιά Είναι στο Δρόμο – La belleza Está en la Calle

μνήμη Κώστα Αξελού

μαρίνα αλίμου - photo by worldcity

Σοφοκλέους «Αντιγόνη» – α’ στάσιμο


«πολλά τα δεινά και δεινότατο σαν τον άνθρωπο κανένα.


Aυτός τον πολιό προσβάλλει πόντο

και με τον νότο χειμέριο προχωρεί

στων κυμάτων υποβρύχια την φάραγγα.


Και τη Γαία υπερτάτη των θεών

την ακάμαντη, την άφθαρτη νέμεται

και με του αρότρου τα έργα τυραννεί στον αιώνα

κυβερνώντας των ίππων το γένος.


Με θηλιές παγιδεύει

των πτηνών τις αστόχαστες φυλές

και των θηρίων αγρίων τα έθνη,

και του πόντου τη φύση με βρόχια αλιεύει δικτυόκλωστα

ο βαθυστόχαστος άντρας.

Μηχανεύεται νίκες στα θηρία τα ορειβίσια και αγροδίαιτα

και τον ίππο τον δασύτριχο με δίδυμο ζυγό τον υπέταξε

και τον ταύρο ολόρθο στα όρη.


Το φθέγμα και το ανεμόπτερο φρόνημα

και των νόμων την βία εδιδάχθηκε.

Των υπαίθριων βελών την οργή να διαφεύγει.

Και των νόσων ανιάτων μηχανεύθηκε διαφυγές.


Παντοπόρος!


Και άπορος δεν φθάνει σε μηδέν το μελλούμενο

μόνο του Άδη φυγή δεν επέτυχε.


α’ στάσιμο

μετάφραση Γιάγκου Ανδρεάδη

«Αντιγόνη» – Γιάγκος Ανδρεάδης

εκδόσεις Νέα Σύνορα – Α.Α. Λιβάνη

Αθήνα 1994

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Δ.

    Ναι, μόνον από το θάνατο ο άνθρωπος δεν ξεφεύγει, τον τελειωτικό της σαρκός, ενδέχεται και οποιουδήποτε άλλου πράγματος περικλείει το σώμα-αν περικλείεει-, ωστόσο εκτός από αυτόν το θάνατο υπάρχουν και μύριοι άλλοι «μικροί» θάνατοι εν ζωή. Η διαφορά έγκειται στο εν ζωή. Γιατί αυτούς έχουμε όσο ζούμε βιολογικά τη δυνατότητα να τους αναιρέσουμε, ιδού λοιπόν η μοναδική ευκαιρία του θνητού για ανάσταση. Έχω όμως την εντύπωση πως όλοι αυτοί οι μικροί θάνατοι και οι δυνητικές αναστάσεις συνολικά έχουν τέτοιο εκτόπισμα, ώστε ο άλλος, ο τελειωτικός θάνατος να φαντάζει μια τελεία που δε μας αφορά, γιατί δεν τη βάζουμε εμείς. Με τους άλλους όμως θανάτους μας τι γίνεται; Εδώ είναι ο αγώνας, αυτός που καταξιώνει τη θνητή και τραγική φύση του ανθρώπου. Και είναι αγώνας ποιότητας και δρόμου. Να προλάβουμε να αναστηθούμε πολλές αναστάσεις στα όρια της βιολογικής μας ζωής. Τόσες αναστάσεις όσοι και οι θάνατοι. Αν και όσο προλάβουμε.

    Φεβρουαρίου 11, 2010 στο 9:42 πμ

  2. worldcity

    από συνέντευξη του Κώστα Αξελού:

    «Ο θάνατος διατρέχει όλη τη ζωή, είναι το οριστικό τέλος της και διατηρεί τα ίχνη της ζωής του θανόντος, που κι αυτά θα εξαφανιστούν κάποτε.

    Δεν υπάρχει για μένα ο φόβος του θανάτου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλω να πεθάνω αύριο.

    Ο θάνατος είναι ο καλύτερος φίλος και ο χειρότερος εχθρός, γιατί βάζει ένα τέρμα στην περιπέτεια που λέγεται ζωή.

    Αλλά είναι κι αυτός που δίνει νόημα σε κάθε πράγμα.

    Ο άνθρωπος φοβάται τη ζωή περισσότερο από το θάνατο.

    Τη ζωή που οδηγεί προς το τέλος νομίζω ότι φοβούνται οι άνθρωποι.»


    αν και «με Αντιγόνη αποχαιρετάμε τον Κώστα Αξελό«

    Φεβρουαρίου 11, 2010 στο 5:27 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s