La Beauté Est Dans La Rue – Beauty Is In The Street – H Ομορφιά Είναι στο Δρόμο – La belleza Está en la Calle

Anton Tschechow – Uncle Vanya

avec le temps, va, tout s’en va

with time, everything goes away

"Τσέχωφ, ο ποιητής των χαμένων ζωών, των χαμένων ηρώων και ευκαιριών" - photo by worldcity, Kerameikos Athens, Feb 2010

«Αν γινόταν
να ζήσει κανείς τη ζωή που του απομένει
κάπως αλλιώτικα,

να ξυπνήσει
ένα καθαρό, ήσυχο πρωϊνό

και να νιώσει
πως άρχισε να ζει
από την αρχή,

πως όλο το παρελθόν
ξεχάστηκε,

διαλύθηκε σαν καπνός…»

απ’ το «Θείο Βάνια» του Άντον Τσέχωφ,
του ποιητή των χαμένων ζωών,
των χαμένων ηρώων και ευκαιριών

Εθνικό Θέατρο – Κεντρική Σκηνή

δείτε τη σύγχρονη εκδοχή του «θείου Βάνια» εδώ…
με τις παραπομπές που γίνονται.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. mistounou

    «[…]Υπάρχουν τόσο λεπτές ψυχολογικές αποχρώσεις στα πρόσωπα, τόσα ημιτόνια, τόσες απότομες εσωτερικές μεταπτώσεις, τόση λεπτομέρεια στην καθημερινή αλήθεια και πάνω απ’ όλα τόση συμπυκνωμένη ποίηση, που αναδύεται όχι με ποιητικό λόγο αλλά Θεατρικά, μέσα από τις καταστάσεις, μέσα απ’ αυτά που συχνά δε λέγονται αλλά διαφαίνονται μονάχα, ώστε μόνο μια ευαισθησία τέλεια εξοικειωμένη με το πνεύμα και το κλίμα του συγγραφέα και μια ζωική σχεδόν συνταύτιση με τα πρόσωπα μπορεί να κάνει δυνατή τη μεταφορά αυτής της μαγείας, που υπάρχει στο Θέατρο του Άντον Τσέχωφ, στη γλώσσα μας και στη σκηνή μας.»

    Κάρολος Κουν, 1960

    Φεβρουαρίου 15, 2010 στο 10:38 μμ

    • όλοι οι πρωταγωνιστές είναι εγκλωβισμένοι – υπάρχει μια πόρτα αλλά δεν την ανοίγει κανείς να φύγει,
      η “αίθουσα αναμονής”, η ίδια η αναμονή, η ανία, οι μεγάλες προσδοκίες και η κατάρευσή τους, η συνειδητοποίηση των ηρώων πως ό,τι πιστέψαν, λάτρεψαν και λαχταρούσαν αποσυντίθεται ξαφνικά, – ξαφνικά, στο τέλος της διαδρομής, εκεί που είχαν πιστέψει ότι αυτό θα τους βγάλει μέχρι τέλους.

      τη στιγμή που βιώνουν το αδιέξοδο, τα περιθώρια να αντιδράσουν και να αλλάξουν τις ζωές τους είναι πλέον στενά, καταλαβαίνουν ότι σε εκείνο που αφιέρωσαν τη ζωή τους είναι τελικά λιγότερο από εκείνο που τελικά είχαν ανάγκη και θα τους προμήθευε τα εφόδια ώστε να συνεχίσουν μέχρι τέλους, καταλαβαίνουν ότι αυτό δεν θα τους δώσει τη (λυτρωτική) προοπτική να ετοιμάσουν αποσκευές για τα αυριανά ταξίδια.

      η κατάρρευση της μορφής του καθηγητή, γύρω από τον οποίο όρισαν τις ζωές τους, τους στερεί τη πίστη για ένα τέλος, για ένα σκοπό εννοώ, ώστε να συνεχίσουν.

      Κι όταν κληθούν να συνεχίσουν θα το πράξουν με την ίδια μανιέρα, με τον ίδιο τρόπο και υλικά, αυτά είχαν, αυτά θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν. Με τον παλιό γνωστό τρόπο.

      Με τον παλιό γνωστό τρόπο θα επαναλάβουν τις συνταγές, θα πέσουν στο ίδιο μεροκάματο.

      Ο καθηγητής τους έδωσε τη πίστη, την ελπίδα, τους έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα, τους έδωσε φτερά να πετάξουν αλλά δεν τους έμαθε το τρόπο να το κάνουν, δεν τους έδωσε το μυστικό της συνταγής, την ελευθερία τους.

      Ένας κατέρρευσε, όλοι καταρρέουν.

      “υπάρχει μια πόρτα αλλά δεν την ανοίγει κανείς να φύγει” – ο σκηνοθέτης σε μια συνέντευξή του αναφέρει:

      “ή τώρα ή ποτέ. Σε όλα τα επίπεδα…
      – όλοι ζουν στο έργο την τελευταία τους ευκαιρία.
      Και τη χάνουν…“

      Η φωτογραφία μου θύμισε το τοπίο του “Για Πάντα” του Δ. Παπαϊωάννου, είναι ταυτόχρονα και το σκηνικό του “Θείου Βάνια”.

      όλοι συμπρωταγωνιστές στο καταρράκτη ” θείο Βάνια”,

      Μις του Νου, οι αποθήκες έχουν αδειάσει

      Φεβρουαρίου 16, 2010 στο 8:20 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s