La Beauté Est Dans La Rue – Beauty Is In The Street – H Ομορφιά Είναι στο Δρόμο – La belleza Está en la Calle

χρόνος πέδησης προς χρόνο πρόσκρουσης

Χρόνος πέδησης προς χρόνο πρόσκρουσης απειροελάχιστος

Σηκώνεις το κεφάλι και κοιτάς καθρέφτη

το νέο σου πρόσωπο

μέσα απ’ τις καινούργιες εικόνες που ανακάλυψες

στα κλάσματα των δευτερολέπτων

μια θεατρική πράξη δίχως λόγια, ήχους και ηθοποιούς

μόνο εικόνες.

Η κυρά Άφρο κάτω απ’ το υπόστεγο να βελονιάζει καπνό

και να τραγουδά για το καράβι της προσφυγιάς

ο κυρ Μάρης μισότρελος θεός με το μπαστούνι του

να ηγείται σε νέες εξορίες εξορίστων,

ο παππούς ο Ανδρέας σοφός άρχοντας

παροπλισμένος δίπλα στη ξυλόσομπα

με χαραγμένα απ’ το χρόνο μάτια

να διηγείται τις ιστορίες του καπετάν Φαρμάκη στα βουνά του εμφυλίου

και τη φυγή του γιού από το σπίτι.

Χρόνος πέδησης προς χρόνο πρόσκρουσης απειροελάχιστος

Σηκώνεις το κεφάλι και κοιτάς καθρέφτη

το νέο σου πρόσωπο

μέσα σε αντανακλάσεις

άσπρο, μαύρο και μετά κενό

εδώ

η κόκκινη μουριά με κλαδιά σπηλιά

φιλοξενώντας το ημίφως του δημοτικού σχολείου

το γαλάζιο χαμόγελο, τα ξανθά ματια

τα μακριά χρυσά μαλλιά πάνω στους ώμους της καρτερικότητας.

Χρόνος πέδησης προς χρόνο πρόσκρουσης απειρος

Σηκώνεις το κεφάλι και κοιτάς καθρέφτη

το νέο σου πρόσωπο

άγρια κόκκινα τριαντάφυλλα ξεχύνονται στα ρούχα σου

τυχαίες κι αιώνιες πατρίδες κλάσματων δευτερολέπτων

αποσπάσματα απ’ τις μικρές ιστορίες των αδέσποτων του Μεταξουργείου.

 


 

Advertisements

2 Σχόλια

  1. mistounou

    O ΠΟΙΗΤΗΣ

    Μακριά από μένα φεύγεις, Ώρα.
    Και το φτεροκόπημά σου με πληγώνει ακόμα.
    Μόνος: τι να το κάνω πια το στόμα;
    τι τη νύχτα μου; τι να κάνω τη μέρα μου, τώρα,

    Δεν έχω σπίτι, δεν έχω αγαπημένη,
    γωνιά δεν έχω η ζωή μου ν’ ακουμπήσει.
    Το κάθε τι, που του δίνομαι, πλουταίνει
    και θα με σπαταλήσει.

    Rainer Maria Rilke, απόδοση. Α. Δικταίου

    Απρίλιος 6, 2010 στο 6:56 μμ

  2. worldcity

    AURELIA
    «Το όνειρο είναι μια δεύτερη ζωή. Δεν κατόρθωσα να διασχίσω αυτές τις πύλες από φίλντισι ή κέρας που μας χωρίζουν απ’ τον αόρατο κόσμο χωρίς να αναρριγήσω. Οι πρώτες στιγμές του ύπνου είναι η εικόνα του θανάτου. Μια νεφελώδης νάρκη αιχμαλωτίζει τη σκέψη μας, και δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε με ακρίβεια τη στιγμή που το εγώ, υπό άλλη μορφή, συνεχίζει το έργο της ύπαρξης. Πρόκειται για έναν ακαθόριστο υπόγειο χώρο ο οποίος φωτίζεται σιγά σιγά, και όπου βγαίνουν απ’ τη σκιά και τη νύχτα οι επιβλητικά ακίνητες χλομές μορφές, που κατοικούν στο ενδιαίτημα του Καθαρτηρίου. Έπειτα σχηματίζεται ο πίνακας, μια νέα λάμψη καταυγάζει…»

    Gerald de Nerval – Aurelia
    μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη – εκδόσεις Άγρα

    Απρίλιος 8, 2010 στο 6:11 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s