La Beauté Est Dans La Rue – Beauty Is In The Street – H Ομορφιά Είναι στο Δρόμο – La belleza Está en la Calle

Κώστα Αξελού «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας»

Η “σύγχρονη” Ελλάδα του Αξελού

του Κωστή Παπαγιώργη, Ο Κόσμος του Επενδυτή 31/7/2010

Μόλις σε ηλικία τριάντα ετών, όντας ένα από τα παιδιά του μυθικού πλέον «Ματαρόα», ο Κώστας Αξελός δημοσιεύει στο γαλλικό περιοδικό «Πνεύμα» (1954) ένα κείμενο για τη νεότερη Ελλάδα («Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας», μετ. Κατερίνας Δασκαλάκη, Νεφέλη). Λαμβάνοντας υπόψη μας τις συνθήκες της εποχής (λήξη του πολέμου, εμφύλιος, τρόμος και δυστυχία), αυτή η καθολική ματιά πάνω στα πάτρια ενός ανθρώπου που πήρε τον δρόμο της μετανάστευσης για να βρει -εκτός των άλλων- τον βαθύτερο εαυτό του, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτή η γενική θεώρηση, έπειτα από μισό αιώνα, έχει χάσει το νόημα και την επικαιρότητά της. Δυστυχώς για μας, που εκόντες άκοντες φέρουμε στο κούτελο τη σφραγίδα του νεοέλληνα, το αξελικό κείμενο δεν χρωστάει τίποτα στον χρόνο, άρα διαβάζεται και σήμερα σαν επίκαιρη κατόπτευση των οικείων προβλημάτων.

Προφήτης και υποφήτης της πατρίδας του, απλούστερα κριτής στοχαστικός του νεοελληνικού γίγνεσθαι, ο Αξελός -έστω και με το σύνδρομο του ανθρώπου που σώθηκε από το εθνικό ναυάγιο- θεωρεί καθήκον του να γνωματεύσει επί της ουσίας της Ελλάδας. Πιο συγκεκριμένα, επί της παρουσίας των νεοελλήνων στην ιστορική σκηνή. Ασφαλώς «γεννήθηκαν» από τις στάχτες του Βυζαντίου· ασφαλώς ζουν στους ίδιους τόπους όπου εκτυλίχθηκε το δράμα της αρχαίας Ελλάδας· συνεπώς μπορούμε τάχα να μιλήσουμε για νόμιμη κληρονομιά, για συνέχεια ενός πολιτισμού, για αναγεννώμενο μεγαλείο; Απάντηση: «Η νεωτερική Ελλάδα είναι κάτι παραπάνω από μουσείο και κάτι παραπάνω από χώρα απλώς γραφική. Συνάμα κάτι λιγότερο από μιαν όντως νεωτερική πραγματικότητα». Δεν αρκεί να κληρονομείς τον τόπο και τη γλώσσα, τη θρησκεία και τις εκκλησίες, το καίριο αφορά την εσωτερική δυναμική που κατορθώνει την αυτο-συνείδηση και εκφράζεται με τη θέληση για δύναμη. Αυτή είναι η γραμμή του δυτικού κόσμου στον οποίο η Ελλάδα θέλει να ανήκει χωρίς να πληροί τις εσωτερικές προϋποθέσεις. Και δεν πρόκειται για απλή ανέχεια· η απουσία των νέων δεδομένων επιβάλλει τη μόνιμη εισαγωγή μοντέρνας σκέψης, ευρωπαϊκών ιδεών, ξένης τέχνης, δανείων δηλαδή που αποκρύπτουν την αδυναμία και πλαστογραφούν την επάρκεια.

«Μπορεί η σύγχρονη Ελλάδα να “τρέφεται” με τη δυτική σκέψη, αλλά προσπαθεί απεγνωσμένα να χωνέψει τις ξένες επιστημονικές επιτεύξεις. Στην πραγματικότητα η δίδυμη αδελφή της επιστήμης, η τεχνική, λείπει παντελώς. Οι νεοέλληνες δεν κατασκευάζουν τον κόσμο, ούτε καν την ίδια τη χώρα τους. Δεν ξέρουν να “φτιάχνουν”. Οι άνθρωποι της χώρας αυτής κοπιάζουν αλλά δεν παράγουν έργο. Μεγάλα έργα -της σκέψης ή της επιστήμης, της τεχνικής ή της τέχνης- δεν βλέπουν το φως της ημέρας». Άρα η χώρα κινείται, αν κινείται, στην άγονη γραμμή. Όσο για τα δύο πνευματικά μορφώματα, τον ελληνοκεντρισμό και τον δυτικισμό, ο Αξελός τα κρίνει ως αμυντικά μορφώματα μάλλον παρά ως δημιουργικές εκφράσεις. Η φράση είναι σημαδιακή: «Η Μεγάλη Ιδέα δεν οδήγησε σε μεγάλη Ελλάδα επειδή δεν ήταν ούτε μεγάλη ούτε ιδέα». Κατά συνέπεια, πρέπει να κρίνουμε τους ανθρώπους με βάση την ιστορία τους και την εθνική ιδιότητα με βάση το κέντρο και την περιφέρεια της παγκόσμιας σκηνής. Η μόνη εκδοχή που θα έδινε κάποια υπόσταση στο νεοελληνικό συνονθύλευμα πιθανότατα αφορά την έννοια του «μαγικού έθνους» – όπως των Βυζαντινών ή των Εβραίων. Έθνους χωρίς γεωγραφική ταυτότητα, χωρίς οροθετημένα σύνορα, αλλά με δική του ψυχή.

Και με δική του «διασπορά». Συγκρίνοντας την εβραϊκή διασπορά με την ελληνική, τα συμπεράσματα είναι προφανώς πικρά και απογοητευτικά. Εθιστήκαμε στον μύθο του Έλληνα εμπόρου της Ανατολής που μεγαλούργησε εκτός εθνικών ορίων. Ποιος μπορεί όμως να ισχυριστεί ότι αυτοί οι προνομιούχοι θαλασσοκράτορες συνέλαβαν «τη μοίρα της χώρας τους;». Στο άλλο άκρο, οι Εβραίοι ευδοκίμησαν σε ξένα χώματα ως έμποροι, αλλά διέπλασαν μεγάλα αναστήματα, τα οποία μάλιστα (εκτός από τέκνα του Ισραήλ) ενσαρκώθηκαν ως πολίτες του κόσμου. Οι Εβραίοι υπάκουσαν στη φωνή των προφητών τους, αντίθετα οι Έλληνες έκλεισαν τα αυτιά τους στη φωνή των φιλοσόφων και των ποιητών τους. Άρα η απορία έχει βάση: Γιατί δεν κατευθύνθηκαν και αυτοί επίσης προς το άπειρο; Αρκεί μήπως η περίπτωση του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου;

Είναι εξόχως χαρακτηριστικό ότι ο Αξελός πουθενά δεν μιλάει για παρακμή. Άλλωστε η παρακμή προϋποθέτει το μεγαλείο κάποιας ακμής. Αντίθετα διαπιστώνει ότι «η σύγχρονη Ελλάδα στερείται παραδόσεως». Ισχυράς παραδόσεως βέβαια, το αντίθετο δηλαδή από τα όσα διακηρύσσουν οι ντόπιοι προπαγανδιστές. Μέσα στη σημερινή κρίση -που δεν είναι βέβαια μόνο οικονομική- μπορούμε να διακρίνουμε τα θηριώδη μοτίβα που κανοναρχούν το ντόπιο θυμικό. Διεφθαρμένοι πολιτικοί, εκφαυλισμένοι θεσμοί, πτω-χευμένη παιδεία, αποπνικτικός ορίζοντας, όψιμη ανακάλυψη της πάση θυσία και με όλα τα μέσα «ευημερίας», απόλυτη στροφή του κόσμου προς την εξωτερικότητα και το εφήμερο, θεριεμένη εγκληματικότητα και απουσία του οιουδήποτε αυτοσεβασμού. Σπανίως μιλάμε πια για πρόσωπα. Αυτό που κυριαρχεί και επιβάλλεται δί-κην σαρωτικής επιδημίας είναι τα κόμματα, τα τα-ράφια, οι παρατάξεις, τα δίκτυα, οι μαφίες, τα συγγενολόγια, οι πελατείες, οι κλίκες, οι σπείρες, οι φατρίες που θηρεύουν το άμεσο με «πειραγμένα» ζάρια.

——

Η νεώτερη Ελλάδα του Αξελού

Ενα εξαιρετικά πυκνό και τραγικά επίκαιρο δοκίμιο που πρωτοδημοσιεύθηκε το 1954

Του Κωστα Kαρακωτια – εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΚΩΣΤΑΣ ΑΞΕΛΟΣ

Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας

εκδ. Νεφέλη, σελ. 65

Αραγε ποια είναι η μοίρα μιας χώρας που εβδομήντα χρόνια μετά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο και τον ανασχηματισμό του σύγχρονου κόσμου στο τέλος του εικοστού αιώνα, παραμένει ακόμα αντιμέτωπη με τα ίδια ιδεολογικά και πολιτισμικά προβλήματα; Μήπως τελικά, η σημερινή μελαγχολική και υπό κατάρρευση Ελλάδα είναι και σύμπτωμα των άλυτων ακόμα αντιφάσεών της;

Τα ερωτήματα αυτά και άλλα πολλά και κρίσιμα, ανακύπτουν από την ανάγνωση του μικρού αλλά εξαιρετικά πυκνού δοκιμίου με τον τίτλο «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας» του φιλόσοφου Κώστα Αξελού, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Τα ζητήματα που θέτει παραμένουν ακόμα στο επίκεντρο της συζήτησης για τη συγκρότηση και την ταυτότητα της νεοελληνικής κοινωνίας και φαντάζουν τραγικά επίκαιρα, παρόλο που το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1954. Τότε πια ο Αξελός ήταν στο Παρίσι, εργαζόταν στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (CNRS) και ετοίμαζε τις διδακτορικές του διατριβές «Ο Μαρξ στοχαστής της τεχνικής» και «Ο Ηράκλειτος και η φιλοσοφία». Είχε όμως προλάβει κιόλας να συμμετάσχει στις πολλαπλές και ποικίλες περιπέτειες της γενιάς του και να βιώσει έντονα τις συγκρούσεις της εποχής. Ο Αξελός γεννήθηκε το 1924 στην Αθήνα από ευκατάστατους αστούς. Παράλληλα με το ελληνικό σχολείο παρακολουθούσε μαθήματα στη Γερμανική Σχολή και στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Γύρω στα δεκαπέντε του άρχισε τη μελέτη του Μαρξ, του Νίτσε, του Φρόιντ, του Ντεκάρτ και των φιλοσόφων του Διαφωτισμού, καθώς και της γαλλικής και γερμανικής ποίησης. Αρχισε όμως και να αποξενώνεται από την κοινωνική του τάξη, η ρήξη με την οποία πραγματώθηκε με την είσοδό του το 1941 στις γραμμές του ΚΚΕ και της Αντίστασης. Αναδείχθηκε σε σημαντικό πολιτικό και θεωρητικό στέλεχος, προσπαθώντας στις τότε συνθήκες να συνδυάσει τη θεωρία με την πράξη. Συμμετείχε στις μάχες του Δεκέμβρη του ’44 στην Αθήνα, συνελήφθη για τη δράση του, δραπέτευσε και ακολούθησε τον ηττημένο ΕΛΑΣ στην υποχώρησή του. Μετά τη συνθήκη της Βάρκιζας και στο άγριο κλίμα της δεξιάς παλινόρθωσης, συνέχισε τον πολιτικό και θεωρητικό του αγώνα. Η τρομοκρατία αλλά και οι αμφιβολίες του για την πολιτική γραμμή του ΚΚΕ θα τον οδηγήσουν στη Γαλλία με το θρυλικό πλέον καράβι «Ματαρόα», μαζί με τον ανθό τότε της ελληνικής διανοούμενης νεολαίας. Eκεί θα κόψει τους δεσμούς του με τους κομματικούς μηχανισμούς της αριστεράς και θα στραφεί στους δρόμους της φιλοσοφίας και της σκέψης. Αυτό βέβαια δεν θα εμποδίσει το εμφυλιοπολεμικό ελληνικό κράτος να τον καταδικάσει σε θάνατο το 1952 για την πολιτική του δράση. Μ’ αυτό το προσωπικό και πολιτικό φορτίο, ο Αξελός το 1954 θα αναρωτηθεί για το παρόν και το μέλλον της νεώτερης Ελλάδας και θα προσπαθήσει να διερευνήσει και να αναδείξει τις αιτίες της μετέωρης διαδρομής της στον σύγχρονο κόσμο.

Κληρονομιά

Ο Αξελός θεωρεί ότι η νεώτερη Ελλάδα, μετά την απελευθέρωσή της από τη μουσουλμανική και τη χριστιανική φεουδαρχία, συγκροτείται σε κράτος και προσομοιάζει με μια σχεδόν «πραγματική» κοινωνία. Ομως το μόνο που διαθέτει η Ελλάδα είναι η διαχείριση της κληρονομιάς του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και της βυζαντινής χριστιανικής αυτοκρατορίας. Με την κληρονομιά αυτή εισέρχεται και υπάρχει στον δυτικό κόσμο. Δεν διαθέτει τα στοιχεία της νεωτερικότητας, δηλαδή την επιστήμη, τη σκέψη, την πολιτική, την τεχνική. Απλώς εισάγει όλα αυτά που καλλιεργούνται και αναπτύσσονται αλλού. Δυστυχώς, διαπιστώνει ο Αξελός, «οι νεοέλληνες δεν κατασκευάζουν τον κόσμο, ούτε την ίδια τη χώρα τους. Δεν ξέρουν να “φτιάχνουν”. Οι άνθρωποι της χώρας αυτής κοπιάζουν αλλά δεν παράγουν έργο».

Με το βάρος της διαπίστωσης αυτής, ο συγγραφέας εντοπίζει τις δύο, εντελώς λανθασμένες κατ’ αυτόν, αντιλήψεις που κυριάρχησαν για την προοπτική της Ελλάδας. Η μία ήταν ο ελληνοκεντρισμός που έβλεπε την Ελλάδα ως κέντρο, χωρίς όμως να προσδιορίζει σε ποιες οικονομικές, γεωγραφικές και πολιτιστικές ορίζουσες θα ήταν «κέντρο». Η αντίληψη αυτή αποκρυσταλλώθηκε ιδεολογικά, πολιτικά και στρατιωτικά ακόμα στη Μεγάλη Ιδέα, η οποία βέβαια απέτυχε οικτρά. H άλλη αντίληψη ήταν ο «ριζικός δυτικισμός», δηλαδή η οικοδόμηση και στην Ελλάδα των δυτικών κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών και πολιτιστικών δομών. Βέβαια και αυτή η τάση απέτυχε διότι οι δομές αυτές δεν μεταφέρονται μηχανιστικά και δεν αντιγράφονται απλά. Ο Αξελός επισημαίνει ότι «οι χώρες που δεν δημιούργησαν τον νεωτερικό κόσμο οφείλουν να πραγματοποιήσουν ξανά, και για δικό τους λογαριασμό, τούτες τις κατακτήσεις…» και «για να γίνει η Ελλάδα αληθινά νεωτερική θα πρέπει να υπάρξει ένα κίνημα προερχόμενο από τη δική της ουσία…». Κατά τον συγγραφέα έλειψε και λείπει εκείνη η ιδέα που «θα έκανε όλες τις κατακτήσεις των Ελλήνων, τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού, να συγκλίνουν προς μια ενότητα». Η θέση αυτή ενισχύεται και από τη διαπίστωση ότι στη χώρα βασιλεύει «μια εκπληκτική και αποπροσανατολιστική πολλαπλότητα. Τα διαφορετικά πρόσωπα της Ελλάδας διόλου δεν συνθέτουν μια και μόνη μορφή, έστω και κατακερματισμένη». Επιπλέον κυριαρχεί μια επαρχιώτικη αντίληψη των πραγμάτων και απουσιάζει η παραγωγή σκέψης και Λόγου, εκτός από την ποίηση. Οι νεοέλληνες «…συλλογίζονται και δεν σκέπτονται, μιλούν πολύ και δεν έχουν συντεταγμένη γλώσσα, ρωτούν και απαντούν, αλλά χωρίς συνέχεια» συνεχίζει με ένταση ο Αξελός. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ένα κράτος που «ουδέποτε έγινε μορφή με περιεχόμενο, η οποία να διαμορφώνει τα άτομα τα οποία περιέχει» και έτσι «η Ελλάδα είναι και δεν είναι ελληνική, διαθέτει και δεν διαθέτει μοίρα, είναι και δεν είναι νεωτερική».

Εσωτερικές κοινωνικές αντιφάσεις

Οταν έγραφε το κείμενο αυτό ο Αξελός είχαν περάσει μόλις πέντε χρόνια από τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Η Ελλάδα προσέβλεπε, μ’ όλα της τα προβλήματα, στην ένταξή της στον τότε αναπτυγμένο νεωτερικό κόσμο.

Σήμερα, στον σύγχρονο μετανεωτερικό κόσμο, η Ελλάδα φαντάζει να παραπαίει πολλαπλά.

Πολλές από τις θέσεις του Αξελού, παρ’ όλη την ανάπτυξη της χώρας που επήλθε από τον χρόνο της διατύπωσής τους, ηχούν τραγικά επιβεβαιωμένες σήμερα και παρακινούν στον αναστοχασμό της ατελούς συγκρότησης της νεοελληνικής κοινωνίας και κυρίως στην κριτική και την αντιμετώπιση των εσωτερικών της αντιφάσεων και όχι στη συνηθισμένη μετατόπιση των ευθυνών και στη δημαγωγική καταγγελία των άλλων.

Το εξαιρετικά πυκνό και πλούσιο σε σκέψεις και προβληματισμούς δοκίμιο του Αξελού μεταφράστηκε έξοχα και με τη δέουσα προσοχή στην απόδοση των διαφόρων εννοιών από την Κατερίνα Δασκαλάκη.

Χώρα με πάθος

Παρ’ όλα τα παραπάνω, ο Αξελός δεν είναι ολότελα απαισιόδοξος. Η νεοελληνική πραγματικότητα υφίσταται και η Ελλάδα είναι μια χώρα εξαίσιας ωραιότητας, που αναζητεί τον εαυτό της με πάθος, αναζητεί δηλαδή την επικαιροποίησή της και έχει ανήκουστες δυνατότητες που περιμένουν την εκπλήρωσή τους. Η Ελλάδα δεν μπορεί να αποφύγει τον νεωτερικό κόσμο, αλλά υπεύθυνη για την τύχη της είναι η ίδια. Το ερώτημα είναι εάν θα το κατορθώσει και πώς.

——-

Ο Κ. Αξελός για την Ελλάδα του σήμερα

Δημοσιεύτηκε: Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ

ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΝΑΝΟΥ

Μία διεισδυτική ανάλυση για την Ελλάδα του σήμερα, γραμμένη παραδόξως πριν από μισό και πλέον αιώνα: «Οι Νεοέλληνες δεν κατασκευάζουν τον κόσμο, ούτε καν την ίδια τη χώρα τους. Δεν ξέρουν να «φτιάχνουν». Οι άνθρωποι αυτής της χώρας κοπιάζουν, αλλά δεν παράγουν έργο», διαπίστωνε πρώιμα ο Κώστας Αξελός, σε ένα από τα νεανικά του δοκίμια, το 1954.

«Οι Νεοέλληνες δεν κατασκευάζουν τον κόσμο, ούτε καν την ίδια τη χώρα τους. Δεν ξέρουν να «φτιάχνουν». Οι άνθρωποι αυτής της χώρας κοπιάζουν, αλλά δεν παράγουν έργο»

Το προφητικό αυτό κείμενο, μόλις 72 σελίδων, που πρωτοδημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό «Εsprit», κυκλοφορεί τη Δευτέρα 28 Ιουνίου στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις «Νεφέλη». «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου – το πρώτο που εκδίδεται αυτοτελώς μετά το θάνατο του σημαντικού Ελληνα φιλοσόφου, στις 4 Φεβρουαρίου 2010.

«Η νεωτερική Ελλάδα είναι κάτι παραπάνω από ένα μουσείο και κάτι παραπάνω από μία χώρα απλώς γραφική. Είναι, όμως, και κάτι λιγότερο από μια όντως νεωτερική πραγματικότητα»

Στα ελληνικά το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εποπτεία» τη δεκαετία του ’70, τώρα όμως κρίθηκε σκόπιμο να γίνει νέα μετάφραση, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν νέοι όροι που υιοθετήθηκαν τα τελευταία χρόνια για να αποδοθούν κάποιες κομβικής σημασίας έννοιες του δοκιμίου, όπως, για παράδειγμα, η λέξη «νεωτερικός». «Η νεωτερική Ελλάδα είναι κάτι παραπάνω από ένα μουσείο και κάτι παραπάνω από μία χώρα απλώς γραφική. Είναι, όμως, και κάτι λιγότερο από μια όντως νεωτερική πραγματικότητα», γράφει ο Κ. Αξελός, παραπέμποντας στη νεωτερική σκέψη που μέσα από τη σκέψη φιλοσόφων όπως ο Καρτέσιος, ο Καντ, ο Χέγκελ και ο Μαρξ, φυσικών, μαθηματικών και άλλων επιστημόνων, έγινε «τεράστιος μοχλός δράσης» στο δυτικό κόσμο. «Μπορεί η σύγχρονη Ελλάδα να «τρέφεται» με τη δυτική σκέψη, αλλά προσπαθεί απεγνωσμένα να χωνέψει τις ξένες επιστημονικές επιτεύξεις», διαπιστώνει.

«Μπορεί η σύγχρονη Ελλάδα να «τρέφεται» με τη δυτική σκέψη, αλλά προσπαθεί απεγνωσμένα να χωνέψει τις ξένες επιστημονικές επιτεύξεις»

«Το γεγονός ότι η τραγική επικαιρότητα των παρατηρήσεων και των διαπιστώσεων που περιλαμβάνονται στις σελίδες δεν οφείλεται μόνο στην ενορατική ματιά του στοχαστή, αποτελεί ασφαλώς και το μέγα ερώτημα των καιρών», παρατηρεί σε εισαγωγικό, διευκρινιστικό της σημείωμα η μεταφράστρια – επιμελήτρια του βιβλίου Κατερίνα Δασκαλάκη, σύντροφος ζωής του Κώστα Αξελού. «Ακριβώς αυτή η επικαιρότητα οδήγησε στη νέα μετάφραση και δημοσίευση του κειμένου, όχι χωρίς αγωνία και δισταγμούς, αλλά και με τη βαθιά πεποίθηση ότι, έστω και μετά από τόσα χρόνια, το ελληνικό κοινό μπορεί κάτι να κερδίσει από τούτη την ανάγνωση κι ότι έτσι και ο ίδιος θα το ενέκρινε», προσθέτει.

Ο Κ. Αξελός ήταν πεπεισμένος, παρά τις δυσοίωνες διαπιστώσεις του, ότι «η Ελλάδα δεν μπορεί να αποφύγει τον νεωτερικό κόσμο», αρκεί, όπως έγραφε, να «ρίξει το βέλος» αρκετά μακριά, όπως έκαναν οι αρχαίοι Ελληνες που ασκούνταν στην τοξοβολία. Το καίριο ερώτημα που θέτει, λοιπόν, είναι αν η σύγχρονη Ελλάδα «πάλλεται με αρκετή ένταση, ώστε να μπορεί να συγκριθεί με τόξο από το οποίο φεύγει ένα βέλος», μία χώρα που κατά τα λόγια του φαίνεται ότι «δε στοχεύει καθόλου στα μάκρη, αγαπά το περιορισμένο».

Advertisements

8 Σχόλια

  1. Καλή χρονιά worldcity, καλό που μας την ξεκινάς με αυτογνωσία – μιλώ για τα αποσπάσματα του Αξελού

    Ιανουαρίου 1, 2011 στο 9:17 μμ

    • Σε ευχαριστώ, αγαπητέ Herr Kappa, καλή, δημιουργική χρονιά και σε σένα.
      Προτροπές και κίνητρα για αυτογνωσία λάβαμε ουκ ολίγα απ’το «Herr K. Stories» στο παρελθόν, νομίζω ακόμη περισσότερο και στο μέλλον, αφού θα μας δοθούν πολλές αφορμές με τις επικείμενες εξελίξεις στον τόπο μας, ώστε να την αναζητήσουμε.

      Ιανουαρίου 2, 2011 στο 12:20 πμ

  2. Παράθεμα: [link] «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας» | boat

  3. Σε στέλνω κόσμο να διαβάσει για το βιβλίο. Καλή χρονιά!

    Ιανουαρίου 1, 2011 στο 10:48 μμ

    • καλώς όρισες delta-kapa, καλή χρονιά , με υγεία.

      – εεε, προτιμότερο δεν θα ήταν ο κόσμος να πήγαινε εδώ…;

      Ιανουαρίου 2, 2011 στο 12:32 πμ

      • Κι εκεί τους στέλνω σε περίπτωση που ενδιαφέρονται ν’ αγοράσουν το βιβλίο,
        κι αλλού για να διαβάσουν περισσότερα.

        Στο boat (το δικό μου blog) θέματα σαν κι αυτό του βιβλίου καταχωρούνται κάτω από τον τίτλο: «ελληνική-παρακμή»

        Προτείνω ν’ αρχίσει κανείς μ’ αυτό:
        Κρίση

        Ιανουαρίου 2, 2011 στο 12:36 μμ

        • αν και έκανα ένα λογοπαίγνιο….

          ναι, ωραία η ενότητα σου υπό τον τίτλο «ελληνική-παρακμή»,

          η οποία θα μπορούσε να συστηματοποιηθεί, αν μπορέσεις να βρεις ελεύθερο χρόνο για να το κάνεις – το γεγονός ότι μπορείς να παρακολουθείς τα γερμανικά μέσα και μπορείς να τα αντιπαραβάλεις με την ελληνική ματιά, για μένα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον:

          αυτή η αντιδιαστολή του πως βλέπουμε εμείς τον τόπο μας και πως (στη συγκεκριμένη περίπτωση οι Γερμανοί) οι άλλοι, βοηθά σε αυτό που ο Herr K. ονόμάζει «αυτογνωσία»

          στο εγγύς μέλλον θα μας είναι χρήσιμο εργαλείο

          ευχαριστώ για τη συμβολή και τη παραπομπή

          επίσης, μια συνέντευξη του Αξελού, με αφορμή το θάνατό του, έχει δημοσιευτεί απ’ τον Herr Kappa με τίτλο «Οι ζαριές του κυρ-Κώστα»

          σχετικά με τον Κώστα Αξελό, έχει δημοσιευτεί ένα τμήμα του κειμένου του «Κώστα Αξελού – Η πόλη-πρόβλημα» στον σύνδεσμο εδώ…, και έχει να κάνει με την (αστική) σύγχρονη πολεοδομία – ένα κείμενο μεγάλο, κλασικό

          σχετικά με το έργο και τη ζωή του Αξελού, επίσης, μπορούμε να ανατρέξουμε στο σύνδεσμο εδώ…

          οποιαδήποτε άλλη αναφορά συνδέσμου, παραπομπή ευπρόσδεκτη

          Ιανουαρίου 2, 2011 στο 1:38 μμ

  4. ας μη ξεχάσουμε τα λόγια του Μιχάλη Χαραλαμπίδη (ένας λόγος πολιτικός…):

    “…γι’ αυτό λοιπόν, είμαι πολύ ανήσυχος, και πρέπει να σας το πω εδώ,
    πέρα από ιδεολογισμούς, δεν σας μιλώ ιδεολογικά,
    γιατί πίσω από τους ιδεολογισμούς μπορούν να κρυφτούν πολλά πράγματα
    και να καλυφθούν πολλοί και μάλιστα υπεύθυνοι,

    γι’ αυτό η Ελλάδα έχει δυσκολίες να βαδίσει, προχωρώντας μπροστα,
    με τους ρυθμούς που προκαλεί η Ιστορία, στο νέο μεγάλό της ραντεβού,
    και αντί η Ελλάδα να κινηθεί με αυτό το όραμα, που σας έλεγα πριν,
    φοβάμαι ότι στο τέλος του κύκλου,

    – που θα είναι το 2004; θα είναι το 2010; –

    τότε θα δούμε ότι αντί γι’ αυτή την Ελλάδα για την οποία πολλοί μιλούν λίγο αργά,
    θα είναι μια Ελλάδα, που την ονομάζω εδώ και καιρό “τουρκομπαρόκ”,
    θα είναι δηλαδή μία Ελλάδα,
    ένα φτωχό, ίσως, και συρρικνωμένο, βιλαέτι ή γερμανικό lαnd (έδαφος )

    τελικά σας λέω το εξής:
    στο τέλος αυτού του κύκλου,
    μπορεί να μην είναι η Ελλάδα που θα παρέμβει στα βαλκάνια,
    που θα ενσωματώσει την ενδοχώρα,
    αλλά μπορεί να είναι η ενδοχώρα, που θα ενσωματώσει τα άκρα..”

    Μιχάλης Χαραλαμπίδης, 1996 (!)

    Ιανουαρίου 2, 2011 στο 2:06 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s