La Beauté Est Dans La Rue – Beauty Is In The Street – H Ομορφιά Είναι στο Δρόμο – La belleza Está en la Calle

Αμαλία Μουτούση: «Ο καθένας έχει μερίδιο στη διάλυση και στην ανασφάλεια»

«Εχουμε κλειστεί στο καβούκι μας. Ανάμεσά μας υπάρχει ένας τοίχος .Μόνο η τέχνη μπορεί να δημιουργήσει υγρασία σε αυτόν τον τοίχο»

Συνέντευξη στο Βήμα της Κυριακής

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011

Την αποκάλεσαν « καλύτερη ηθοποιό της γενιάς της». Εφέτος, έπειτα από απουσία δύο χρόνων, επιστρέφει στο σανίδι. Για να κάνει πολλά και να πει ακόμη περισσότερα

Η Αμαλία Μουτούση δεν χρειάζεται αφορμές. Είναι τόσο πολλά τα πράγματα που έχεις να συζητήσεις μαζί της, τόσο πολλά και ποικίλα, που η αφορμή ενός ρόλου, μιας ερμηνείας, μιας παράστασης, έπονται. Και όμως, τελικά υπήρχαν πολλές αφορμές για μια συνάντηση μαζί της, σχεδόν δύο χρόνια μετά την τελευταία της θεατρική εμφάνιση στην Επίδαυρο ως Ατοσσα στους «Πέρσες» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ. Πρώτη αφορμή στάθηκε η αυριανή έναρξη των συναυλιών στο Θησείον, όπου μαζί με τον Δημήτρη Καμαρωτό και ορχήστρα θα θυμίσουν τα τραγούδια των παραστάσεων του «Διπλούς Ερως». Δεύτερη αφορμή, η απαγγελία-ερμηνεία της ραψωδίας Ω από την «Ιλιάδα» στη μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη, στο Εθνικό Θέατρο. Τρίτη, η Μήδεια, ο ρόλος της ομώνυμης τραγωδίας του Ευριπίδη που θα ερμηνεύσει το προσεχές καλοκαίρι στο αρχαίο θέατρο του Πολυκλείτου, σε σκηνοθεσία του Αντώνη Αντύπα, με τον Χρήστο Λούλη στον ρόλο του Ιάσονα.

Αφοσιωμένη στο θέατρο, με έμφυτη αγάπη για την τέχνη και βαθιά πίστη μέσα της, η «καλύτερη ηθοποιός της γενιάς της», όπως την έχουν χαρακτηρίσει, και μία από τις καλύτερες που διαθέτει η ελληνική σκηνή, είναι πάνω απ΄ όλα μια γυναίκα που εκφράζεται με αισθήματα και συναισθήματα, με αισθήσεις, ειλικρίνεια και ευγένεια. Τη συναντήσαμε με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, λίγο ήλιο του χειμώνα να μπαίνει απ΄ έξω και πολλή διάθεση για κουβέντα.

«Η δεκαπενταετία στο “Διπλούς Ερως” μου έδωσε μια βάση. Εκεί έμαθα να περπατάω, εκεί στάθηκα στα πόδια μου,εκεί έγινα αυτάρκης. Γι΄ αυτό και δεν φεύγω ποτέ από την αρχή μου» λέει. «Μέσα σε όλο αυτό που ζούμε, χρειαζόμαστε το στοιχειώδες.Σήμεραο κόσμος έχει ανάγκηνα καταλάβει- δεν ζητά το παραπάνωαπό τα αναγκαία. Το βλέπωγύρω μου. Βλέπω την προσπάθειαανασυγκρότησης:να μαζέψουμε τις δυνάμεις που μας απέμειναν, να κάνουμε την αυτοκριτικήμας, να βρούμε το μερίδιο της δικής μας ευθύνης.Ξέρω ότι όλο αυτό έχει πολέμιους.Αλλά αυτός είναιο αγώνας μας.Ας αναλάβει ο καθέναςτις ευθύνες του» ξεκαθαρίζει και κάνει το επόμενο βήμα της.

Στο τέλος Μαρτίου θα ολοκληρώσει τον κύκλο των ραψωδιών της «Ιλιάδας» στο Εθνικό, που άρχισε τον περασμένο Οκτώβριο. Θα δια βάσει, με τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Βίκου Ναχμία, την Ωμέγα. «Ηθελα να δουλέψω με τον Βίκο Ναχμία.Ετσι,όταν μου πρότεινε ο Γιάννης Χουβαρδάς να συμμετάσχωστον κύκλο της “Ιλιάδας”, θεώρησαότι ήταν μια καλή αφορμή. Βρήκα ενδιαφέρουσα την πρόταση και μάλιστα σε μια στιγμή που μου ταίριαζε η “Ιλιάδα”. Θα με βοηθήσεικαι στην προετοιμασία μου για ό,τι έπεται».

Από τα βιβλία στα οποία κατά καιρούς επιστρέφει, η «Ιλιάδα» και η «Οδύσσεια» αποτελούν για εκείνη σημεία αναφοράς- και όχι επειδή τα διδάχθηκε στο σχολείο. Αλλωστε δεν ήταν καλή μαθήτρια… «Τα έπιανα τα μαθήματα, αλλά δεν με ένοιαζε να είμαι καλή μαθήτρια.Τον πατέρα μου τον ενδιέφερε,αλλά όχιπιεστικά. Οσο για τη μητέρα μου, την ενδιέφερεκυρίωςη καλή μου ανατροφή».

Η ίδια πιστεύει ότι χρειάζεται ένα μεγάλο εσωτερικό άνοιγμα για να πλησιάσεις τον Ομηρο ενώ συγχρόνως θεωρεί ότι ο κόσμος συνεχίζει να ενδιαφέρεται για μύθους και παραμύθια της λαϊκής μας παράδοσης. «Δεν τα χρησιμοποιούμεόμως αυτά τα κείμενα. Εχουμε ξεχειλώσει και μεγαλώσει το δικό μας “εγώ”πιστεύοντας ότι εμείς είμαστε το κέντρο των πάντων. Φοβάμαι ότι το θέατρο διατρέχει τον κίνδυνο να γίνει μόνο αισθητικήυπόθεση- και όχι εμπειρική. Το θέμα είναι να σταθείς πάνω στη σκηνή και να καταφέρεις να κλέψεις τον χρόνο. Από εκεί ξεκινούνόλα.Ξερεις τι μας λείπει;Να μας αρπάξει κάτι, να μας συνεπάρει.Είμαστεπολύ μόνοι μας- δεν κοινωνούμε κάτι όλοι μαζί. Δεν ξέρω πού οδηγεί αυτό. Δεν είναικάτι καινούργιο άλλωστε. Υπήρχε πάντα σαν κατάσταση.Εχουμεκλειστεί στο καβούκι μας. Ανάμεσά μας υπάρχει ένας τοίχος.Μόνο η τέχνη μπορεί να δημιουργήσει υγρασία σε αυτόν τον τοίχο».

Η τέχνη και η κρίση

Η Αμαλία Μουτούση με τον Λευτέρη Βογιατζή σε σκηνή από την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, που ανέβηκε το καλοκαίρι του 2006 στην Επίδαυρο

«Η οικονομική κρίση επιτάχυνε την κρίση που περνάει η χώρα μας» λέει καθώς ξανοίγεται στη συζήτηση . «Εχω μεγάλη αγωνία για το πώς θα ζήσουμε σαν λαός. Τι βγαίνει μέσα από όλο αυτό; Μια ανασφάλεια που προκύπτει από την καθημερινότητά μαςΠροσωπικά δεν ξέρω αν θα καταφέρω να πάω στην πρόβα μου, αν θα καταφέρω να φθάσω στην παράσταση. Μπορεί να μπλοκάρω στον δρόμο και να μείνω εκεί επί ώρες… Εχουμε αρχίσει να γνωριζόμαστε, να μιλάμε μεταξύ μας,όλοι εμείς που περιμένουμε μέσα στην κίνηση. Στην Ελλάδα δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει.Αλλος δεν ξέρει αν θα έχει να φάει.Ο καθένας μας έχει το μερίδιό του από τη διάλυση και την ανασφάλεια. Από την άλλη, σκέφτομαι πώς ζήσαμε τα τελευταία 25 χρόνια.Οι ηγέτες της Ευρώπης πούλησαν τους λαούς τους στους τραπεζίτες. Οι δυσκολίες όμως τροφοδοτούν την τέχνη. Είμαστε όλοι στο πουθενά.Αν αναλάβουμε τις ευθύνες μας, αν κάνουμε την αυτοκριτική μας, μπορεί να γεννηθεί κάτι αυθεντικό. Η έλλειψη μας κάνει σήμερα να μιλάμε για πιο αυθεντικά πράγματα». Αυθεντικά; Η πίστη, ας πούμε; « Για μέναδεν έχουμε Θεό. Αν είχαμε Θεό, θαήμασταν αλλιώς.Αντιθέτως,κατασκευάζουμε τους δικούς μας θεούς.Από μικρή είχα μια πίστη που μεγαλώνοντας έγινε συνειδητή. Προβληματίζομαι, βέβαια, αναρωτιέμαι:Θεός ή επιστήμη;Ο διάλογος αυτός μπορεί να οδηγήσει κάπου. Αλλωστε η πίστη και η τέχνη μπορούν να μας πάνε κάπου».«Μεγαλώσαμε μαζί με τα τραγούδια»
Στην αρχή ήταν η «Μηχανή Αμλετ» (1993). Ακολούθησε ο «Ρομαντισμός» (1996) και έναν χρόνο μετά ο «Αμλετ». Το 2002 ήταν η σειρά του «Εθνικού Υμνου», το 2007 το «Πεθαίνω σαν χώρα» και τέλος οι «Βίοι Αγίων» (2009). Μουσικές γραμμένες από τον Δημήτρη Καμαρωτό για τις παραστάσεις του Τheseum Εnsemble στο Ιλίσια Στούντιο και στο Θησείο ζωντανεύουν ξανά, αυτή τη φορά σε μια σειρά συναυλιών με γενικό τίτλο «Νo one cured». Μαζί με την Αμαλία Μουτούση, ο συνθέτης κοίταξε ξανά τις μουσικές της τελευταίας εικοσαετίας και τις διαμόρφωσε για το σήμερα. Την ορχήστρα αποτελούν η Αναστασία Εδεν (τραγούδι, άρπα), η Ειρήνη Τηνιακού (πιάνο, κίμπορντς) και ο Νίκος Κυριαζόπουλος (ηλεκτρονικοί ήχοι).

«Η μουσική του Νίκου», λέει η Αμαλία Μουτούση, « φέρει τον ήχο της πόλης, της ζωής μας. Κι αυτό ήταν πάντα ζητούμενο για τον Καμαρωτό.Αλλωστε τα τραγούδια που θα πούμε δεν θα είναι τα ίδια. Ξεκίνησαν μεν από τις παραστάσεις, αλλά άλλαξαν μέσα στα χρόνια, όπως αλλάξαμε και εμείς.Μέσα από τις μνήμεςεπιστρέφουμε.Το πρωτογενές είναι αυτό που σε κάνει να μη θες να αποδείξεις τίποτα. Γιατί τότε δεν είχες τη γνώσηνα μπει μέσα και να το βρωμίσει».

«Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ»
Από τους ανθρώπους που ζουν τη ζωή στο πετσί τους και ξέρουν πώς να τη μετουσιώνουν σε τέχνη,η Αμαλία Μουτούση διαρκώς προβληματίζεται,αναρωτιέται,διαβάζει.Χαρίζει στον εαυτό της μεγάλα διαλείμματα όταν νιώθει την ανάγκη να σωπάσει, να στρέψει το βλέμμα εντός της.Είναι ίσως η μικρή πολυτέλειά της στη ζωή,μαζί με μια έλλειψη ανασφάλειας και ένα δυνατό αίσθημα ελευθερίας: αυτές είναι οι κατακτήσεις της. «Μου είναι αδύνατον να κάνω αυτή τη δουλειά όπως την κάνω,χωρίς κάποιες παύσεις.Την ίδια στιγμή,ομολογώ,η ζωή μου δεν είναι μόνο το θέατρο.Ακόμη και αν με την απουσία με ξεχάσουν- μπορεί να συμβεί και αυτό-,αισθάνομαι ότι δεν θα μου στερήσει τη δυνατότητα να κάνω αυτό που θέλω και να εκφραστώ όπως θέλω.Θα βρω τον τρόπο».

Αφού αποφοίτησε από τη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και έκανε το ντεμπούτο της στη «Βεντάλια της λαίδης Γουίδερμιρ» του Οσκαρ Γουάιλντ,στην πρώτη συνεργασία με τη μητέρα της Νόνικα Γαληνέα,η Αμαλία Μουτούση άρχισε να δουλεύει με τον τρόπο που εκείνη επιθυμούσε.Στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 βυθίστηκε στον κόσμο της ομάδας Διπλούς Ερως και αφοσιώθηκε σε ένα θέατρο που έψαχνε και ψαχνόταν.Η δουλειά εκείνης της ομάδας,ερευνητική,που υπάκουε στις ανάγκες της γενιάς της και δεν ήξερε από μόδες αλλά τις δημιουργούσε,επηρέασε την εποχή της και έφερε νέα στοιχεία στην ντόπια παραγωγή.Το ίδιο και η Αμαλία Μουτούση: από το ισόγειο διαμέρισμα της οδού Μαρασλή και την «Υψηλή εποπτεία» του Ζαν Ζενέ ως τους μεγάλους ρόλους της αρχαίας τραγωδίας στην Επίδαυρο- όπως η Ηλέκτρα και η Αντιγόνη- η πορεία της ξεχώρισε.Αυτονομήθηκε,απέκτησε τη θεατρική της ταυτότητα,έκανε τις επιλογές της,έγινε πρωταγωνίστρια και σημείο αναφοράς για τις συναδέλφους της,νεότερες και μη.Εκτός από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό,συνεργάστηκε με τον Λευτέρη Βογιατζή,τον Γιάννη Κόκκο, τον Γιάννη Χουβαρδά,την Αντζελα Μπρούσκου,τον Γιώργο Λάνθιμο,τον Σλόμποταν Ουνκόφσκι,τον Γιόσι Βίλερ,τον Ντίμιτερ Γκότσεφ…Εκανε ταινίες με την Ελένη Αλεξανδράκη,τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη,τον Σύλλα Τζουμέρκα.Βραβεύθηκε…

ΠΟΤΕ & ΠΟΥ

Μια θεατρική σιωπή με μουσική :

Η επιλογή του Theseum Ensemble να μην παρουσιάσει φέτος νέα παράσταση συνοδεύεται από αυτή την σειρά συναυλιών. Θα υπάρχουν τραγούδια και μουσική όπως ήταν ενταγμένα στις παραστάσεις, αλλά και μέρη τους που διαμορφώθηκαν με την απόσταση που μας χωρίζει από αυτές και τις ανάγκες της ζωντανής μουσικής.

Απόσταση χρονική, γιατί θα παρουσιαστούν στον ίδιο χώρο που έγιναν: στο θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ.

Συντελεστές της παράστασης

Στα live, εκτός από την Αμαλία Μουτούση και τον ίδιο τον Δημήτρη Καμαρωτό, συμμετέχουν οι μουσικοί:

Αναστασία Έδεν,  τραγούδι και άρπα

Ειρήνη Τηνιακού,  πιάνο, κeyboards

Νίκος Κυριαζόπουλος,  live electronics

Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες

Τουρναβίτου 7, Ψυρρή 10553, ΑΘήνα, Τηλ: +302103255444 ,


Πρεμιέρα: Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 22.00.

Είσοδος: 8 ευρώ

Advertisements

3 Σχόλια

  1. από την Athens Voice: «Πλανήτης Αθήνα: H Αµαλία τραγουδάει»

    του Δημήτρη Μαστρογιαννίτη

    τεύχος: 333 – 09/02/2011

    Για την Αµαλία Μουτούση οι αναµνήσεις της ζωής της ξεκινάνε µε την «Επίσηµη αγαπηµένη» του Μπιθικώτση. Τα τραγούδια του ∆ηµήτρη Καµαρωτού για τις παραστάσεις µε την οµάδα «∆ιπλούς έρως» συνήθιζε να τα τραγουδά στο µπάνιο της. Τώρα θα τα µοιραστεί µε το κοινό στις συναυλίες µε τίτλο “Νo one cured”.

    «Ναι, τώρα θυµήθηκα». (Τραγουδά). «“Ξύπνησα νύχτα και µες στη σκέψη µου άναψαν φώτα/ κι ήρθες εσύ έτσι απροσκάλεστη στου νου την πόρτα…”. Πρέπει να ήµουν τριών χρονών όταν το άκουγα στο θυρωρείο της πολυκατοικίας που έµενα, τότε που έκανα κολλητή παρέα µε τον Σπύρο και τον Λουκά, τα παιδιά του θυρωρού. Μετά, το βράδυ στον ύπνο µου, έβλεπα ν’ ανοίγει η πόρτα και να µπαίνει η “Επίσηµη αγαπηµένη” – ήµουν αυτή και κάποιος στο ρόλο του Μπιθικώτση µού τραγουδούσε… Το άκουσα τυχαία µετά από χρόνια και ένιωσα µια υπαρξιακή αναστάτωση γιατί θυµήθηκα – υπήρχα τότε! Από αυτή την τόσο µικρή ηλικία δεν υπάρχουν αναµνήσεις –ίσως µόνο αναµνήσεις χώρων– γι’ αυτό και τραγουδάω τώρα αυτό σε σένα και όχι κάποιο από τα τραγούδια που συνόδεψαν αγάπες και χωρισµούς.
    Σήµερα ντρέποµαι να τραγουδάω µπροστά σε κόσµο. Μόνο όταν είµαι δίπλα στους πολύ δικούς µου ανθρώπους τραγουδάω και κάνω όλα τα κλισέ που κάνουν οι άνθρωποι όταν ακούν αγαπηµένα τραγούδια και θέλουν να δείξουν πως συµπάσχουν µε τα λόγια. Από την άλλη του δίνω και καταλαβαίνει όταν είµαι µόνη – στο µπάνιο και στο αυτοκίνητο. Σε τραγούδια, όπως του Ξυλούρη “Πώς να σωπάσω µέσα µου την οµορφιά του κόσµου;” ανοίγω τα χέρια µου, τραγουδάω προς τον ουρανό, δοκιµάζω τρόπους να ακουστεί καλύτερα η φωνή µου. Πριν λίγους µήνες έπαιρνα τον µπαµπά µου µε το αυτοκίνητο και καθώς ταξιδεύαµε Βουλιαγµένη-Σούνιο τραγουδούσαµε και οι δύο δυνατά το τι “Όµορφη που είσαι όταν κλαις”, τα λαϊκά του αγαπηµένου του Άκη Πάνου, αλλά και Ανταµό! Όταν τραγουδώ µόνη είµαι χαλαρή, όταν όµως θα τραγουδάω στη συναυλία ο τρόπος που έχω γαλουχηθεί στο θέατρο δεν µ’ αφήνει να το αντιµετωπίσω µε τον ίδιο τρόπο. Χαλαρή είµαι µόνο γιατί δεν γνωρίζω από µουσική όσο γνωρίζω από θέατρο, κι έτσι δεν καταλαβαίνω τα λάθη µου.
    Τα τραγούδια γράφονται µε σκοπό να δηµιουργήσουν συναισθήµατα. Τα τραγούδια και οι µουσικές του ∆ηµήτρη Καµαρωτού που δηµιουργήθηκαν για τις παραστάσεις της οµάδας “∆ιπλούς έρως”, διατηρούν την αυτάρκειά τους έχοντας αναπτύξει µια σχέση µε το κοινό µέσω των CD που έχουν κυκλοφορήσει καθώς επίσης κι από µία σειρά συναυλιών που έγινε στο θέατρο “Θησείον” πριν από δέκα χρόνια. Για µας αυτά τα µουσικά κοµµάτια είναι ένα υλικό απ’ το οποίο κάθε φορά αντλούµε κάτι τελείως καινούργιο. Είναι όπως παίρνεις από τη βιβλιοθήκη σου ένα αγαπηµένο βιβλίο και ξαναδιαβάζοντάς συνειδητοποιείς ότι έχεις αλλάξει και µαζί µε σένα έχει αλλάξει και το βιβλίο.
    Τις συναυλίες τις δίνουµε στο “Θησείον”, εκεί που γεννήθηκαν τα τραγούδια και οι µουσικές κατά τη διάρκεια των προβών. Για µένα είναι σα να επιστρέφω στη βάση. Η συµµετοχή µου σ’ αυτή την οµάδα µε προίκισε µε αποσκευές ώστε να µη χαθώ στο χάος του θεάτρου. Εκεί έµαθα πώς να συνυπάρχω, πώς να λειτουργώ και δεν αναφέροµαι µόνο στο θέµα της υποκριτικής. Για δεκαπέντε χρόνια έπαιζα, έκανα πρόβες ατελείωτες ώρες, κάναµε τα πάντα µόνοι µας, όλη µου η ζωή ήταν αυτό. Εκ των υστέρων κατάλαβα, όταν πια χρειάστηκε να περιπλανηθώ στο θέατρο, πως εκεί πήρα αυτό που λέµε (καλλιτεχνική) ανατροφή.
    Μ’ αρέσει που οι τραγουδιστές για να πουν µια ιστορία χρειάζονται λίγα λεπτά, ενώ εµείς οι ηθοποιοί χρειαζόµαστε µια ολόκληρη διαδροµή σε µια παράσταση. Τι ωραίο το χάρισµα της φωνής, να µπορείς ν’ αγκαλιάζεις ολόκληρο το σύµπαν. Όταν ακούς τα αγαπηµένα τραγούδια σου κάτι γίνεται µε το χρόνο – εξαφανίζεται».

    Info: “No one cured” µε τους ∆ηµ. Καµαρωτό, Αµ. Μουτούση, Αν. Έδεν (τραγούδι & άρπα), Ειρ. Τηνιακού (πιάνο, κeyboards), Νικ. Κυριαζόπουλο (live electronics). «Θησείον», Τουρναβίτου 7, 210 3255.444, ∆ευτ. & Τρ. 22.00, € 8.

    Φεβρουαρίου 17, 2011 στο 1:21 μμ

  2. Φεβρουαρίου 17, 2011 στο 1:25 μμ

  3. Φεβρουαρίου 17, 2011 στο 1:26 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s