La Beauté Est Dans La Rue – Beauty Is In The Street – H Ομορφιά Είναι στο Δρόμο – La belleza Está en la Calle

Αρχείο Συγγραφέων

συναίσθημα, τύχη και αμαρτία

από το εξώφυλλο του βιβλίου «Φτιάξε τη δυστυχία σου μόνος σου», του Βατζλάβικ Πώλ.

ξέσπασμα λυγμών το πρωί, καθώς διάβαζα κάτι στίχους ολωσδιόλου γελοίους…

δεν ξέρω ποιος είναι ο σκοπός της τάχνης, αλλά ασφαλώς δεν είναι αυτή η συγκίνηση!

σήμερα το μεσημέρι, είχα το συναίσθημα πως η σκέψη μου είχε ολωσδιόλου αδειάσει το μυαλό μου και βρίσκονταν στη θέση της δυο άγνωστοι που συζητούσαν και μάλωναν για να αποφασίσουν την τύχη μου…

κι όταν ήρθε το απόγευμα κάποιος είπε πως είμαστε υπερβολικά σκορπισμένοι και πως πρέπει να αποκτήσουμε συνοχή…

είχε πέσει το βράδυ όταν σκέφτηκα πως εκείνο που μας  κάνει χωρίς συνοχή είναι οτι δεν υπάρχει σε αυτό τον τόπο το συναίσθημα της αμαρτίας…

τη νύχτα, αν το πνεύμα μου φτάσει σ’ έναν ορισμένο βαθμό ακινησίας, τα εξωτερικά πράγματα θα αρχίσουν να κινούνται…

δημοσιεύτηκε από : katabran

Advertisements

ετυμηγορία

αναρτήθηκε από katabran

σταύρωσον αυτόν
διότι πεθύμησε
να σεργιανίσει μες
στον στρογγυλό κήπο
με τα παγώνια και
τα κυπαρίσσσια
με τις παλάμες
από πούπουλα
και με τους σκίουρους
να χοροποηδούν
ανευλαβείς
μα ανέραστοι
κι ωστόσο εύχαρεις
αναμεσίς σε θάμνους

ω σταύρωσον αυτόν
διότι λιμπίστηκε
τα στήθη της
πορτοκαλένιας μέλισσας
και θέλησε να
τα μοιρασθεί
με την αλεπού
το άλογο
και τον σκαντζόχοιρο

διότι επίστεψε
ότι μπορούσε να βουτήξει
το χέρι του το τριχωτό
στον ουρανό
που κλείνεται
στον πετρωμένο
αγέρα

σταύρωσον αυτόν
διότι αντίκρισε
τον πρώτο μαραθωνοδρόμο
να περνά
κοιτώντας ψηλά
καρτερώντας
το σήμα του γρύλλου

διότι ο άνθρωπος δεν είναι γεννημένος να βαστά πραχτικά της ίδιας του της δίκης, μήτε και για να καρτερεί την υποδιαστολή που μεταβάλει τους χρησμούς, ή τις στύσεις των πνευμάτων, που εμπλέκονται στη ζήση…
ο άνθρωπος εφκιάχθηκε για μέθη και για θάματα…

υγ. η φωτό από το εξώφυλλο του άλμπουμ Across a Wire των Counting Cows

αναρτήθηκε από katabran

katabran


πομφόλυγες*

κείμενο της  katabran

Miller Milton(1850 - 1880 ) - Photographer, Une mère et sa fille, circa 1864

Artist, MIlton M. Miller.

Title : Une mère et sa fille

Date :  1864

οι αναφορές,

οι εργασίες,

οι έκτακτες συναντήσεις του σαββάτου…

σκόνη σε σκόνη

για τη σκόνη

μέσα από τη σκόνη

μοναχικοί περίπατοι σε παραλίμνιους κήπους,

ψάρια σε πέλαγος αδιαφορίας,

(οι καλοί τρόποι πριν απ’ όλα)

πομφόλυγες…

γραφή

το περιθώριο ως γραφή

η πρώτη φορά

η δεύτερη φορά

κι όπως ο καιρός ευνοϊκός φαίνεται

τα πρόσωπα με τα τετράγωνα ζυγωματικά

τα μακριά δόντια

δε θα ‘χουν άλλες ευκαιρίες για θυσίες

έξοδα, έξοδα

οι μόνες τίμιες καταγραφές…

τα σχέδια με πλάτη

μήκη

ύψη

μνημοτεχνική

τα χαρτιά τα φυτεμένα με αναμνήσεις, με αποτυχίες του σώματος, με παραδοχή…

πλάνη η υπέρτατη ευκαιρία…

υποδοχή και άνοιγμα για τα μικρά και τα υποδεέστερα…

η άσκηση στο κενό

αλίμονο

η προοπτική δεν ανοίγει

οι συναρτήσεις μου:

εντάξει μαμά, τελειώνω κι έρχομαι…

συμπλέξεις ασήμαντες;

γρήγορα!

γρήγορα μια σκέψη, μια ιδέα;

μοιάζω με μηχανή που δουλεύει πάνω από το όριο των στροφών της:

τα μέρη της υπερθερμαίνονται – στην επόμενη στιγμή, το μέταλλο θα λιώσει, θ’ αρχίσει να στάζει και θα είναι το τέλος των πάντων…

χρειάζομαι άμεσα ένα κατάβρεγμα με κρύο νερό, με λογική…

τη χύνω με τους κουβάδες, όμως η λογική κοχλάζει πάνω στα καυτά μέλη μου κι εξατμίζεται στον αέρα σαν φευγαλέα λευκή ομίχλη…

φυσικά δε γίνεται να ορίσεις μια συνάρτηση χωρίς να λάβεις υπόψη σου ποιο είναι το όριό της…

και είναι επίσης εμφανές, ότι το όριο αυτού που νιώθω τώρα που το σάββατο φεύγει,

του χαζού συναισθήματος ότι διαλύομαι στο σύμπαν, είναι απλά η ίωση της μάνας που ‘γινε και δική μου…

katabran

*λόγος χωρίς ουσία


το λαγούμι της ευτυχίας

το κείμενο αυτό γράφτηκε από την Katabran για τη «Πρόζα του Κόσμου» – διαβάστε περισσότερα στο…Katabran’s blog
this text’s written by katabran for «La Prose du Monde» – read more to… Katabran’s blog

-πες μου, έχει υπάρξει ποτέ ένας ευτυχισμένος άνθρωπος ;

ένας άνθρωπος πραγματικά ευτυχισμένος, που δεν έχει ποτέ, ούτε μια φορά, βιώσει δυστυχία ή χτυπήματα από τη μοίρα;

-η ιστορία τηρεί σιγή ιχθύος σε αυτό το θέμα…

-το βλέπεις; κανείς μα κανείς δεν επιτρέπεται να ευτυχεί για πάντα… ξέρεις πώς είναι η ζωή μου

(όντως ήξερα)

-δεν έχω έχω βραχεί ποτέ, εκτός από μερικές φορές, καλοκαίρι, που ήθελα μια καλοκαιρινή βροχή… είναι αφύσικο! εξού και η ερώτησή μου…

(σωρείτες πανικού μαζεύονταν γύρω του)

-γιατί όχι; γιατί να μην είσαι; γιατί ένας μας να μην τα καταφέρει;

-θα σου πω γιατί όχι… γιατί δεν έχει υπάρξει ένας απόλυτα ευτυχισμένος άνθρωπος και ούτε πρόκειται… χαιρετώ εκείνους που ζουν συνηθισμένες ζωές, χωρίς ανυπόφορο πόνο στη ζωή τους, που τους παρατάει ένας εραστής, που χάνουν την τσάντα τους, που έχουν ένα στριμμένο αφεντικό – μικρές δυσκολίες – και που ζουν καλά επειδή έχουν τη σοφία να χαίρονται αυτό που έχουν… αλλά, και ο πραγματικά ευτυχισμένος άνθρωπος, όπως έλεγε και ο Σόλων έμμεσα, δεν υπάρχει… απλώς είμαστε το θρεφτάρι για τη σφαγή… όλο αυτό γίνεται για να πιαστούμε στον ύπνο… δεν ξέρω για ποιο πράγμα… δεν ξέρω τι μέλλει γενέσθαι… αλλά πρόκειται για κάτι … μοναδικό! όποια βιογραφία κι αν διαβάσεις, θα βρεις δυο χρόνια καλής τύχης, αλλά ποτέ, μα ποτέ των ποτών, δεν κρατάει για πάντα… μπαίνουν τα βάσανα , βγαίνουν οι χαρές! είμαστε περικυκλωμένοι από τη λύπη, είναι παντού γύρω μας, πώς γίνεται εγώ να εξαιρούμαι; ανοσία; πάντα πληρώνεις το λογαριασμό για την ευχαρίστηση, για τη γνώση, και δε νομίζω ότι αντέχει η τσέπη μου στο λογαριασμό που βλέπω να ΄ρχεται

(είχε δίκιο που ανησυχούσε, τον άφησα στο …λαγούμι του)

πρόκειται για ένα διάλογο με αφορμή κάθε είδους περικοπή, διακοπή, αποκοπή που ένιωσα παρακολουθώντας μια ταινία…

τέσσερα ονειρικά στιγμιότυπα:

μια ανέμελη στιγμή της παιδικής του ηλικίας,

ένα φτερό  στροβιλίζεται στο βάθος ενός πηγαδιού κι ένα αστέρι να καθρεφτίζεται στο νερό του,

ένα κάρο φορτωμένο με μήλα, λευκά δέντρα κόντρα σε έναν σκοτεινό ουρανό, άλογα τρώνε τα σκορπισμένα στην παραλία μήλα,

σε παραλία, παιδιά παίζουν και τρέχουν ξένοιαστα, ένας κορμός δέντρου βάζει την τελεία με το θαυμαστικό…

παρεμβάλλεται η αφήγηση σε παρόντα χρόνο…

είμαι ο τελευταίος ξέρεις , που υπερασπίζεται στη ζωή σε έναν άδειο κόσμο…

αναζητώ να εστιάσω σε κάτι που διαρκεί…

η ηχηρή τους αναπνοή ξεπήδησε σαν δύτης προβάλλοντας απ’ το νερό…

όπως χαρακώνει ο χρόνος τις μορφές και παγιδεύει, έτσι κι εσύ πύκνωσες το σκοτάδι μου στην κορνίζα…

«τα παιδικά χρόνια του Ιβάν» είναι το πρώτο μεγάλου μήκους που γύρισε ο Αντρέι Ταρκόφσκι σε ηλικία εικοσιοκτώ χρονών, απόφοιτος ήδη από το Κρατικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου της Μόσχας…

το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο διήγημα του Βλαντιμίρ Μπογκομόλοφ «Ιβάν», που επεξεργάστηκε ο ίδιος ο Ταρκόφσκι μαζί με το Αντρέι Μιχάλκωφ – Κοντσαλόφσκι, μετέπειτα σκηνοθέτη …

πρόκειται για μια «ανεστραμμένη» πολεμική ταινία …

μια σκηνοθετική χορογραφία που ενισχύεται από αποσπάσματα επικαίρων του πολέμου προς το τέλος της, πλήρης νατουραλιστικών και εξπρεσιονιστικών στοιχείων…

το χαρούμενο παιδί που κυνηγά πεταλούδες, όπως το βλέπουμε στις πρώτες σκηνές του έργου, μεταμορφώνεται σε ένα υβριδικό πλάσμα, δημιούργημα του πολέμου, και το μόνο που θέλει είναι η εκδίκηση κι ο θάνατος…

είναι εκπληκτικό το πώς μεταμορφώνεται το πρόσωπό του, πόσο ευκρινές, γεμάτο φως  είναι στην προ πολέμου εποχή και πόσο ζοφερό και διφορούμενο  στις μέρες του πολέμου…

αντί να βρίσκεται στο σχολειό ή στο σπίτι του και να παίζει με τους φίλους του, βρίσκεται στο μέτωπο και συγχρωτίζεται με στρατιώτες παίζοντας με τη ίδια τη ζωή του…

λόγια απλά και δωρικά δεν το διασώζουν…

εξάλλου δεν υπάρχει απάντηση στις θύελλες των καιρών…

το τραγικό είναι ότι δεν υπάρχει κανένα άλλο μέρος σε αυτόν τον κόσμο που να το νοιώθει σπίτι του…

συντριμμένο το σύμπαν μέσα του …

και δίσεχτη η ψυχή του, ανοίγει μια καταπακτή στον ουρανό…

ο Αντρέι Ταρκόφσκι διαχειρίζεται με εξαιρετικά ποιητικό τρόπο το βίαιο τέλος της παιδικής ηλικίας και την ανικανότητα του παιδιού που υφίσταται την απώλεια της παιδικότητάς να ζήσει μια φυσιολογική ζωή  εξαιτίας του πολέμου…

ουσιαστικά πρόκειται για την ανικανότητα του παιδιού να ζήσει με οποιονδήποτε τρόπο…

ο Αντρέι Ταρκόφσκυ είπε για την ταινία:

«…Όταν γυρίζαμε τα Παιδικά χρόνια του Ιβάν, κάθε φορά που προσπαθούσαμε να αντικαταστήσουμε την αφηγηματική αιτιότητα με ποιητικές συνδέσεις, αντιμετωπίζαμε διαμαρτυρίες από τους κινηματογραφικούς ιθύνοντες. Ωστόσο προχωρούσαμε πολύ διακριτικά, ψάχνοντας ακόμα το δρόμο μας. Δεν είχαμε πρόθεση να αναθεωρήσουμε τις βασικές αρχές του κινηματογράφου· αλλά όποτε φαινόταν η παραμικρή καινοτομία στη δραματική κατασκευή –να χρησιμοποιείται σχετικά ελευθέρα η σχέση αιτίου και αποτελέσματος στην καθημερινή ζωή- αντιμετωπίζαμε κραυγές διαμαρτυρίας και ασυνεννοησία. Οι παρατηρήσεις τους αναφέροταν κυρίως στο κοινό: το κοινό θέλει πλοκή που να εκτυλίσσεται χωρίς ρωγμές, δεν μπορεί να παρακολουθήσει την ταινία αν δεν έχει στιβαρή «υπόθεση». Οι «αντιθέσεις» στην ταινία μας –απότομες μεταβάσεις από τα όνειρα στην πραγματικότητα, ή, αντίστροφα, από την τελευταία σκηνή της κρύπτης στην ημέρα της νίκης στο Βερολίνο- σε πολλούς φαινόταν απαράδεκτες. Ενθουσιάστηκα όταν έμαθα ότι οι θεατές είχαν διαφορετική γνώμη.

Ορισμένες στιγμές της ανθρώπινης ζωής μόνο με την ποίηση μπορούν να αναπαρασταθούν πιστά. Και ακριβώς σ’ αυτό το σημείο οι σκηνοθέτες πολύ συχνά, αντί να καταφύγουν στην ποιητική λογική, χρησιμοποιούν άχαρα, συμβατικά τεχνάσματα. Σκέφτομαι την τεχνική δημιουργία ψευδαισθήσεων και τα τρομερά εφέ που υπάρχουν σε όνειρα, αναμνήσεις και φαντασιώσεις. Τα κινηματογραφικά όνειρα συχνότερα αποτελούν συλλογή ξεπερασμένων κινηματογραφικών κόλπων και παύουν να συνιστούν φαινόμενο ζωής… […]

«Σμιλεύοντας το χρόνο« μετάφραση Σεραφείμ Βελέντζας. Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1987

το κείμενο αυτό γράφτηκε από την Katabran για τη «Πρόζα του Κόσμου» – διαβάστε περισσότερα στο…Katabran’s blog
this text’s written by katabran for «La Prose du Monde» – read more to… Katabran’s blog